Πολιτική 4

                      

                                       

                                                            ΠΟΛΙΤΙΚΗ 4  

   «Πολιτική έστιν η κυριωτάτη των επιστημών τα καλά και τα δίκαια σκοπουμένη» Λέει ο μεγάλος Αριστοτέλης, σημαίνει δηλαδή βαθιά και αληθινή γνώση που οδηγεί στο καλό, στο όμορφο και στη δικαιοσύνη. Σήμερα η πολιτική δεν παράγει ούτε προάγει ήθος, παραμένει μια διαδικασία που εμπορεύεται τους ψήφους. Το ρουσφέτι εξακολουθεί να είναι η ανταμοιβή για όσους «προσφέρουν υπηρεσίες» ή είναι «μαζί μας».

    Οι πολιτικοί  δεν βιώνουν, δεν εφαρμόζουν, δεν σέβονται αξίες και αρχές παιδείας και δημοκρατίας, ούτε μπορούν έτσι να τις μεταβιβάσουν στους πολίτες, στο σύνολο  της κοινωνίας. Η πολιτική ανηθικότητα έγινε καθεστώς διαποτίζει όλους τους χώρους κυριαρχεί η τέχνη των συμβιβασμών, της υποκρισίας, της μηχανορραφίας, της ίντριγκας, της ραδιουργίας. Απλώνεται η ισοπέδωση, η αναξιοκρατία, η ασέβεια, το ψέμα, τη αδικία, η ανομία.

    «Κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας» όπως λέει και ο πρίγκιπας του Σαίξπηρ. Οι πολίτες έχουν χρέος να μην αφήσουν την πόλιν, την πολιτεία να καταντήσει ένα σάπιο και τρύπιο καράβι, όπου μέσα θα κυκλοφορούν κάθε είδους τρωκτικά και στις φουρτούνες να είναι έρμαιο των κυμάτων. Σαν πολίτες έχουμε και προσωπική ευθύνη για το ποιοί θα κυβερνήσουν «το πλοίο». Ας αλλάξουμε, ας αφυπνιστούμε, ας αναλάβουμε ευθύνη.

      Στις δημοκρατικές κοινωνίες, στη δημοκρατία ανεύθυνοι είναι μόνο οι βασιλείς και οι ηλίθιοι.

                         

Φιλία - Παρέα 1

                           

                                            ΦΙΛΙΑ - ΠΑΡΕΑ  
              

…….... Μετὰ  δὲ ταῦτα περὶ φιλίας ἕποιτ’ ἂν διελθεῖν· ἔστι
γὰρ ἀρετή τις ἢ μετ’ ἀρετῆς, ἔτι δ’ ἀναγκαιότατον εἰς τὸν
 βίον. ἄνευ γὰρ φίλων οὐδεὶς ἕλοιτ’ ἂν ζῆν, ἔχων τὰ λοιπὰ
ἀγαθὰ πάντα.

…….. «Μετά τα παραπάνω μας, καλό είναι να εξετάσουμε το ζήτημα της φιλίας. Γιατί αυτή είναι αρετή ή τουλάχιστον συγγενεύει με την αρετή κι είναι ακόμη αναγκαιότητα για τη ζωή. Γιατί κανένας δεν θα ήθελε να ζει χωρίς φίλους κι αν ακόμη είχε στη διάθεσή του όλα τ' άλλα αγαθά». (Αριστοτέλης)

      Φιλία ο δεσμός η σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ των ανθρώπων στη ζωή, φιλία σημαίνει ειλικρινές ενδιαφέρον, αληθινή αγωνία, συντροφικότητα, στοργικότητα, στήριξη, μοίρασμα, δόσιμο, το να νοιάζεσαι για τον άλλο. Διαφέρει από το δεσμό που γίνεται με στόχο κάποιο υλικό κέρδος.

      Βασίζεται στην ηθική γι αυτό και δεν αποσκοπεί στο συμφέρον στο ίδιον όφελος έχει άξονα την αρετή έτσι στοχεύει στο καλό, στο ωραίο, στο γλυκό. Είναι απαλλαγμένη από ιδιοτέλεια υστεροβουλία απληστία, εμπεριέχει ισότητα δικαιοσύνη, «κοινά τα φίλων»....λέει ο μεγάλος Αριστοτέλης

      Ο άνθρωπος που έχει αρετή «ποθεί το αγαθό και ό,τι του φαίνεται τέτοιο και το εκτελεί (γιατί γνώρισμα του αγαθού ανθρώπου είναι να πραγματοποιεί το αγαθό) και για χάρη του εαυτού του, για χάρη δηλ. του διανοητικού μέρους της ψυχής» (Αριστοτέλης). Βασική επιδίωξη μέσα από τη φιλία η ωφέλεια της ψυχής.

     Παρέα σε συνέχεια σημαίνει ενημέρωση, διάλογο, μάθηση, παρηγοριά χιούμορ, πείραγμα, δόσιμο χαράς, γέλιου, βοήθειας...... αλληλεγγύη, στήριξη στα δύσκολα χωρίς αυτή να ζητηθεί... « Τίποτα δεν είναι καλύτερο για την ψυχή από το να κάνει λιγότερο λυπημένη μιαν άλλη ψυχή». (Βερλαίν)

                       

Νόημα στη ζωή

                                                     

                                           ΝΟΗΜΑ ΣΤΗ  ΖΩΗ                                                                                                                         

 

   «Ο τρόπος της πολιτικής, ο τρόπος της οικονομίας, η μαρτυρία της τέχνης, οι στόχοι της επιστήμης, οι επιδιώξεις της παιδείας, η ωφελιμοθηρία της θρησκείας, όλα μα όλα μηδενισμός. Δηλαδή: ερχόμαστε από το πουθενά και πάμε στο τίποτα, όχι μόνο απάντηση δεν υπάρχει, αλλά ούτε και ερώτημα γιατί υπάρχουμε δεν μαρτυρείται πειστικά ούτε και στόχος της ύπαρξής μας, έχει μηδενιστεί κάθε νόημα». Λέει ο Χρήστος Γιανναράς.

       Οδηγηθήκαμε, παρασυρθήκαμε σαν κοινωνία στο κυνήγι και στη συσσώρευση υλικών και μόνο αγαθών, κατεχόμενοι από απληστία και εγωκεντρική βουλιμία. Ο καθένας ενδιαφερόταν και ενδιαφέρεται για τον εαυτό του, τραβάει τη δικιά του πορεία. Έχει σχέσεις με το γείτονα όσο είναι απαραίτητος στην πρώτη δυσκολία και αναποδιά τον εγκαταλείπει. Οι διαπροσωπικές σχέσεις που βασιζόταν οι πολίτες ειδικά στις μικρές πόλεις και χωριά έπαψαν να υπάρχουν.

       Το ειλικρινές ενδιαφέρον, η αληθινή αγωνία για τα προβλήματα του διπλανού μας, για  τις δυσκολίες που περνά ο συνάνθρωπός μας απουσιάζουν, αυτό φαίνεται καθαρά στο τρόπο που οδηγούμε, που σταθμεύουμε, που κάνουμε συναλλαγές, που συμπεριφερόμαστε σαν κρατικοί λειτουργοί, ό,τι κάνουμε και λέμε εμείς είναι καλό ό,τι κάνουν λένε οι άλλοι είναι άσχημο, κακό. Ο ατομοκεντρισμός έγινε η βάση των συμπεριφορών, στην άλλη όχθη η αλλαγή του τρόπου ζωής σε κοινωνία, σε πόλη, σε εκκλησία δήμου.

       Έχουμε κλειστεί στους εαυτούς μας, τα σύνθετα προβλήματα της ζωής δεν αντιμετωπίζονται με ατομικές αλλά με συλλογικές λύσεις. Ο εγωϊσμός δεν μας αφήνει να δούμε τα γεγονότα, τα πράγματα, τις σχέσεις με σύνεση, φρόνηση και αντικειμενικότητα. Να μην αφήσουμε στη ζωή μας να επικρατήσει ένας αιώνιος χειμώνας, να δουλέψουμε όλοι μαζί για να σωθούμε μαζί. Ας δώσουμε νόημα στη ζωή, ας προχωρήσουμε σε μια αυθυπέρβαση του εγώ.  

   

 

Αρετή 3

   
                                                            ΑΡΕΤΗ 3

   Αρετή η μέγιστη προσαρμοστικότητα στις περιστάσεις των καιρών ώστε με πράξεις που αρμόζουν να δίνονται λύσεις στα διάφορα προβλήματα που παρουσιάζονται στη ζωή. Η ίδια η αρετή στο Δήμο προϋποθέτει μιά πλειοψηφία από γνώμες, κατάφαση των πολλών που κρίνουν την ικανότητα προσαρμογής στην αναγκαιότητα που υπάρχει, δηλαδή το βαθμό της αρετής κάθε ανθρώπου πολίτη.
   Για να μπορεί η πόλη να κρίνει και να προτιμά από αρετής χρειάζεται να πολιτεύεται με στήριγμα τις γνώμες των πολλών. Το σώμα του πολιτεύματος το οποίο προϋποθέτει η αρετή, είναι στη ρίζα του η κυριαρχία του δήμου. " Διά τό μή είς όλιγους αλλ' είς πλείονας οικείν, Δημοκρατία κέκληται "... Περικλέους Επιτάφιος. Όταν η πόλη υποδουλώνεται το πολίτευμα της άμεσης δημοκρατίας  χάνεται, αφαιρείται η μισή αρετή του πολίτη όταν γίνεται δούλος, γιατί καταλήγει με τη σκλαβιά να γίνεται δόλιος ακόμα και καταδότης. Αποτέλεσμα η έννοια της αρετής όταν έχουμε δουλεία, να αποκτά άλλο νόημα " Χρόνους πολλούς μετά την αμαρτία που την είπανε αρετή "....  Ο.Ελύτης.
    Αρετή επίσης είναι η συναρμογή σωφροσύνης ( μετρημένα λόγια ) και παρρησίας ( να μιλάς με θάρρος κ ειλικρίνεια ), αρετή το μέσο κ μέτρο μεταξύ δύο άκρων, επιλέγουμε τη μεγαλοπρέπεια μεταξύ μικροπρέπειας και απειροκαλίας, τη μεγαλοψυχία μεταξύ μικροψυχίας και χαυνότητας. Η μόνιμη και σίγουρη πορεία του ανθρώπου προς το καλό και η διαρκής και συνεχής διάθεση για την πραγματοποίησή του.
    Ο Αριστοτέλης λέει "αρετά πολύμοχθε γένει βροτείω θήραμα κάλλιστον βίω" δηλαδή αρετή που με μεγάλους κόπους γίνεσαι κτήμα του γένους των ανθρώπων και που είσαι η ομορφότερη επιδίωξη της ζωής, γιατί είναι η μόνη που μπορεί να ελευθερώσει τον άνθρωπο από μίση, πάθη, φθόνο, κακίες αδυναμίες. Ένα είναι σίγουρο, ο χωρίς αρετή άνθρωπος είναι ένα πλάσμα κακό, άσχημο, ελεεινό και αρρωστημένο. Γι αυτό είναι αδήριτη ανάγκη να βιώσουμε, να πραγματώσουμε και να διδάξουμε στον κόσμο όλο αρετή, να ξεφύγει από τη βία την καταστροφή.

Το φώς του 21.. (Σαράντος Καργάκος)

                                                                
                                                                                                            
                                        

                      Tα «χουέλιας» του ’21 

(Στη μνήμη του Καπετάν Νικόλα Κωστάρα)
Κάθε φορά που πλησιάζει μια εθνική επέτειος τρέμω για τους... νεκρούς μας! Μην έλθουν από τα βάθη του Κά­τω Κόσμου και, βλέποντας τα χάλια του Πάνω Κόσμου μας, ζητήσουν από το Χάρο να τους πάει στα τρίσβαθα κι ακόμη πιο βαθειά. Είναι θλιβερό σε κάθε εθνική επέτειο οι ήρωες νεκροί μας να διαπιστώνουν μελαγχολικά, πόσο δεν μοι­άζουνε με μας. Εκείνοι ήσαν από άλλη «πάστα». Εμείς γί­ναμε πιο μαλακοί κι από οδοντόπαστα. Φοβόμαστε ακόμη και τη σκιά μας! Οι μόνοι που λεβεντοπερπατούν είναι οι κακοποιοί.
Οι πιο αδιάντροποι νοσφίζονται και το ’21. Κι ήταν φυσικό γιατί χάσαμε τα ίχνη, χάσαμε το βηματισμό που μας έφερναν ως το ’21.
Διάβασα πριν από καιρό κάτι εντυπωσιακό. Κοντά στην Αβάνα υπάρχει το πιο σεβάσμιο μνημείο της Κούβας: Μια σειρά από αχνάρια ποδιών πάνω στον πετρωμένο πηλό στην όχθη μιας λίμνης. Τα αχνάρια αυτά είναι γνωστά με την ονομασία «Χουέλιας ντε Ακαχουλίνκα». Χουέλιας είναι τα αχνάρια και Ακαχουλίνκα είναι το όνομα της λί­μνης. Σ’ έναν απρόσεκτο επισκέπτη κάποιος από τους γέ­ροντες της περιοχής έκανε μια παρατήρηση σοφή: «Πρό­σεχε που πατάς, γιατί τ’ αχνάρια σου μπορεί να ζήσουν περισσότερο από σένα»!
Δεν νομίζω ότι έχει λεχθεί τίποτε σοφώτερο για την ιστορία. Λένε πως η ιστορία είναι μια επιστήμη –και τέχνη προσθέτω εγώ– που μελετά τα αχνάρια που ζουν περισ­σότερο από μας. Τα ίχνη που μας δείχνουν από πού προ­ερχόμαστε, ώστε να ξέρουμε και προς τα πού πρέπει να πορευόμαστε. Βέβαια στην Κούβα υπάρχει και κάτι που οι εντόπιοι ονομάζουν «μάτα πόλο», δίλεκτη φράση που μπορεί να αποδοθεί με τον όρο «δεντροφονιάς». Πρόκειται για φυτά τύπου κληματσίδας που ζουν παρασιτικά, που αναρριχώνται και στα πανύψηλα «μπάνιαν», τα στραγγίζουν, τα στραγγαλίζουν και ζουν αυτά, τα παράσι­τα, ενώ τα δέντρα που τα φιλοξένησαν πεθαίνουν.
Με όλη αυτή την εισαγωγή θέλω να πω ότι κάποιοι στον τόπο μας εδώ και καιρό προσπαθούν να σβήσουν τα «χουέλιας» του ’21 κι έτσι να μην ισχύει στη ζωή μας το Κρητικό: «Των μπροστινών πατήματα, των πισινών γεφύ­ρια». Να μη βαδίζουμε, όπως βάδιζαν οι πρόγονοί μας, που, όπως γράφει ο Μακρυγιάννης, έκαναν τον τόπο τούτο «να ματαειπωθεί Ελλάς». Να μην ξέρουμε πού πατάμε και προς τα πού τραβάμε και απυξίδωτοι να βαδί­ζουμε απροσδιόριστα στο σκοτάδι του μέλλοντος.
Αυτοί οι «δεντροφονιάδες», που με κομματικές πλάτες ανέβηκαν σε θώκους ψηλούς και με κάθε λογής παρεμβο­λές ελέγχουν την επίσημη διανόηση και τα λεγόμενα «μήντια», προσπαθούν να θανατώσουν την Βασιλικήν Δρύν της Ιστορίας του ’21 και οι νέοι μας ανιστόρητοι να ακολουθούν το «μονοπάτι του τυφλού άνθρωπου», όπως λένε οι Ινδιάνοι του Μεξικού. Παρά την πολική θερμοκρα­σία που τυλίγει όσους τολμούν να μάχονται για να μην εξαλειφθεί η μνήμη του ’21, υπάρχουν ακόμη Αργοναύτες του πνεύματος. Ήρωες της αυταπαρνήσεως που μοχθούν να μην οδηγηθεί ο λαός μας στη «Χώρα των Τυφλών». Να αποτραπεί η πνευματική και εθνική μας τύφλωση.
Αλλ’ αυτοί δεν αρκούν και φοβάμαι ότι ματαιοπονούν. Ο λαός μας –ιδίως ο κόσμος της νεολαίας– έχει μείνει παντελώς άρριζος. Το δέντρο της παραδόσεως έχει κοπεί σύρριζα. Οι ρίζες που φθάνουν ως τις φλέβες του ’21 έχουν σπάσει. Ο λαός μας νόμισε ότι απογειώθηκε, επει­δή πήγε ψηλά σαν τον χαρταετό. Αλλά με κομμένο σπάγ­κο! Τώρα κινδυνεύει να χαθεί από το μαύρο του το χάλι στα χάη της ιστορίας του μέλλοντος. Διότι και το μέλλον έχει τη δική του ιστορία. Δυστυχώς στους καιρούς μας χάθηκαν οι Σίβυλλες και τα μαντεία των αρχαίων χρόνων που μέσω των χρησμών εξεμαίευαν από τους θεούς τα σκοτεινά νήματα της μοίρας. Και η χριστιανικότητά μας έχει αρχίσει να χάνει τα διαισθητικά της χαρακτηριστικά. Το πολύ να λειτουργεί σαν μία παρηγορητική δύναμη· όχι σαν οδοδείκτης. Δεν πιστεύουμε ειλικρινά στο δρόμο που μας δείχνει. Ασκούμε υποκρισία θρησκευτικότητας. Ο Γολγοθάς έχει πολύ ανήφορο...
Η δική μου γενιά που γαλουχήθηκε με πολύ ’21 απέρ­χεται. Η παλαιότερη « jam transiit». Έχει ήδη απέλθει. Μες στην έρμη χώρα, ποιος μένει να κρατήσει άσβηστο τον πυρσό του ’21; Πόσοι από τους λεγόμενους σοφούς, που κατά καιρούς καλούν οι κυβερνήτες μας να τους δώσουν φως, μπορούν να αποκρυπτογραφήσουν την απόκρυφη γλώσσα της μοίρας; Δεν αερολογώ και ούτε μου αρέσει να παραπέμπω σε μεταφυσικού τύπου λύσεις. Ωστόσο, ακράδαντα πιστεύω ότι το μέλλον των νέων είναι κρεμα­σμένο με μία κλωστή από ουράνιο φως.
Κι αυτό το φως μάς το προσφέρει άπλετα η μελέτη του ’21. Ας σκύψουν οι νέοι στις πρωτογενείς πηγές. Τι είναι η δική μας κατάσταση μπρος στα ζοφερά χρόνια της σκλαβιάς; Λέγει ο Γέρος του Μοριά στα «Απομνημονεύ­ματα» που υπαγόρευσε στον Γ. Τερτσέτη:
«Αφού χαλιώντας η Κωνσταντινούπολις επυκνώθη ολούθε το σκοτάδι της δουλείας, συνέβη εις την ελληνικήν φυλήν, ό,τι συμβαίνει την νύχτα εις τον κόσμον, που η ώρα η πλέον σκοτεινή, η πλέον θαμπή της νυχτός είναι η ώρα που σιμώνει το φως της ημέρας».
Αλλά το φως του γλιτωμού δεν έρχεται μόνο του. Πρέ­πει να το ζητήσουμε και να μοχθήσουμε να το φέρουμε στην ψυχή και το πνεύμα μας. Χρειάζεται επίπονη και επί­μονη προσπάθεια για να αναστήσουμε μέσα μας το ’21. Όπως γράφω σε τελευταία μελέτη μου το ’21 έχει πολύ πληγωθεί. Πρέπει να κλείσουμε τις δικές του για να κλεί­σουν και οι δικές μας πληγές. Πληγώνοντας το παρελθόν, πληγώνουμε το παρόν και το μέλλον.

Σαράντος Ι. Καργάκος