Τίμαιος 14 (Προσέγγιση αλήθειας, ευτυχίας) Πλάτωνας

                                             

                                           Τίμαιος 14 ( Προσέγγιση αλήθειας, ευτυχίας )

Ότι τό μέν αυτών εν αργία διάγον καί τών εαυτού κινήσεων ασθενέστατον ανάγκη γίγνεσθαι, τό δ’ εν γυμνασίοις ερρωμενέστατονž διό φυλακτέον όπως αν έχωσιν τάς κινήσεις  πρός αλλήλους συμμέτρους   (90 a)……………………………

....«Το είδος που δεν κάνει τίποτα και μένει ακίνητο γίνεται αναγκαστικά πολύ ασθενικό ενώ εκείνο που γυμνάζεται γίνεται ισχυρότατοž γι αυτό τον λόγο πρέπει να φροντίζουμε να έχουν όλα συμμετρικές κινήσεις μεταξύ τους. Όσο για το κυρίαρχο μέρος της ψυχής, οφείλουμε να σκεφτόμαστε μ’ αυτό τον τρόπο, ότι δηλαδή ο Θεός το έδωσε στον καθένα μας σαν φύλακα άγγελο για να κατοικεί στην κορυφή του σώματος μας, να μας ανυψώνει από τη γή και να μας φτάνει στον ουρανό, διότι πιστεύουμε ότι δεν είμαστε γήινα πλάσματα αλλά ουράνια.

    Και έτσι, όπου δημιουργήθηκε αρχικά η ψυχή, ο Θεός κρεμώντας το κεφάλι μας σαν ρίζα από τον ουρανό, διατηρεί όρθιο ολόκληρο το σώμα μας. Σε όποιον λοιπόν αρέσουν οι απολαύσεις ή οι φιλονικίες και ασχολείται με αυτές υπερβολικά, αναγκαστικά έχει μέσα του θνητές απόψεις και γίνεται ο ίδιος απόλυτα θνητός, χωρίς να μετέχει ούτε ελάχιστα τούτου (της αθανασίας), αφού έχει αυξήσει πολύ το τοιούτο (το θνητό μέρος).

    Εκείνος όμως που έχει αφοσιωθεί στη μάθηση και στην προσέγγιση της αλήθειας με συνέπεια, γυμνάζοντας ιδιαίτερα αυτό το μέρος του που κάνει σκέψεις αθάνατες και θεϊκές, αν πλησιάσει την αλήθεια, τότε κατ’ ανάγκη θα μετέχει στην αθανασία με όλα τα μέρη, όσο γίνεται να μετέχει στην αθανασία η ανθρώπινη φύση. Ένας τέτοιος άνθρωπος, που υπηρετεί το θείο και τιμά τον φύλακα άγγελό που έχει συγκάτοικο μέσα του, θα είναι πάντα εξαιρετικά ευτυχισμένος. Σε κάθε περίπτωση για τον άνθρωπο ένας είναι ο τρόπος περιποίησης, να παρέχονται τροφές και κινήσεις που αρμόζουν.

   Όσο για το θείο μέρος που βρίσκεται μέσα μας, συγγενικές του κινήσεις είναι τα διανοήματα και οι περιφορές του σύμπαντος, τις οποίες πρέπει να ακολουθούμε, η διόρθωση των άσχημων κινήσεων σχετικών με τη γένεση που υπάρχουν στο κεφάλι μας, γίνεται με την κατανόηση της αρμονίας και των περιφορών του Σύμπαντος. Με τον τρόπο αυτό θα εξομοιώσουμε το νού μας με εκείνο, που κατανοείται σύμφωνα  με την αρχική του φύση, όταν γίνει αυτό θα φτάσουμε τελικά στον σκοπό που έχει τεθεί από τους θεούς στους ανθρώπους σαν ο καλύτερος τόσο στο παρόν όσο και στο μέλλον».

    Χρειάζεται λοιπόν ζωή μας να γυμνάζουμε την ψυχή και το σώμα, να παρέχουμε την τροφή και τις κινήσεις που αρμόζουν, να αφοσιωθούμε με συνέπεια και πάθος στη μάθηση γιατί η μάθηση οδηγεί στη γνώση στην ορθή σκέψη και έκφραση (ορθός λόγος). Έτσι είναι δυνατόν να προσεγγίσουμε την αλήθεια, την ευτυχία και να φτάσουμε το σκοπό που μας έχει τεθεί από το Θεό.

   

Τίμαιος 13 (ασθένειες, γυμναστική-κατάλληλη δίαιτα ) Πλάτωνας

                                   Τίμαιος 13 (ασθένειες, γυμναστική-κατάλληλη δίαιτα)

Των δ’ αύ κινήσεων ή εν εαυτώ ύφ’ αυτού άριστη κίνησις μάλιστα γαρ τη διανοητική και τη του παντός κινήσει συγγενής ή δε υπ’ άλλου χείρωνž χείριστη δε η κειμένου του σώματος και άγοντος ησυχίαν δι’ ετέρων αυτό κατά μέρη κινούσα. (89c)..........................

 Σε σχέση τώρα με τις κινήσεις του σώματος, η καλύτερη είναι εκείνη που γίνεται από τον εαυτό του για τον ίδιο τον εαυτό, αφού είναι σχεδόν όμοια με την κίνηση της διανοίας και του σύμπαντος. Αντίθετα, η κίνηση που προκαλείται από κάτι άλλο είναι πολύ κακή, από όλες δε χειρότερη είναι εκείνη που επιβάλλεται σε ένα σώμα που βρίσκεται σε ηρεμία και κινεί τα μέρη του με τη βοήθεια άλλων.

   Γι αυτό τον λόγο καλύτερη κίνηση είναι εκείνη που καθαρίζει και αναπτύσσει το σώμα με τη γυμναστικήž, το ακολουθεί εκείνη που γίνεται με ταλαντώσεις χωρίς σωματική κόπωση, όπως συμβαίνει μέσα σ’ ένα πλοίο ή σε κάποιο όχημαž το τρίτο είδος που μολονότι είναι χρήσιμο σε κάποιον που βρίσκεται σε απόλυτη ανάγκη, δεν πρέπει να γίνεται αποδεκτό από κανένα, είναι η κάθαρση με φάρμακα. Καμία ασθένεια που δεν επιφέρει μεγάλους κινδύνους δεν πρέπει να την ερεθίζουμε με φάρμακα. Πραγματικά η φύση των ασθενειών μοιάζει κάπως με εκείνη των ζωντανών πλασμάτων, επειδή η σύσταση αυτών των πλασμάτων έχει καθορισμένη περίοδο ζωής για το σύνολο του είδους αλλά και για κάθε συγκεκριμένο άτομο χωριστά με εξαίρεση τα αναπόφευκτα ατυχήματα.

  Τα τρίγωνα κάθε ατόμου είναι φτιαγμένα από την αρχή με ικανότητα ζωής μέχρι ένα συγκεκριμένο όριο ζωής, πέρα από το οποίο τίποτα δεν μπορεί να συνεχίσει να ζεί. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τη σύσταση των ασθενειών. Όταν τις διαλύσουμε βίαια με φάρμακα πριν συμπληρωθεί ο χρόνος που έχει προκαθοριστεί, τότε δημιουργούνται πολλές και σοβαρές ασθένειες στη θέση των λίγων και μικρών. Γι αυτό πρέπει να αντιμετωπίζουμε αυτές τις ασθένειες με κατάλληλη δίαιτα παρά να τις ερεθίζουμε με φάρμακα που μπορούν να κάνουν δύσκολη τη θεραπεία του κακού.     

   Το σώμα αποτελείται από στοιχεία μόρια και άτομα, τα δε μέρη τους συνδέονται με τρίγωνα που βρίσκονται σε ισορροπία, το ίδιο συμβαίνει και με τις ασθένειες που υπάρχουν στο σώμα και βρίσκονται σε ηρεμία. Για να υπάρχει λοιπόν υγεία τα τρίγωνα σύνδεσης, πρέπει να είναι σε ισορροπία, επομένως είναι απαραίτητο να καθαρίζεται το σώμα με τη γυμναστική και να αντιμετωπίζουμε τις ασθένειες με σωστή διατροφή.

Τίμαιος 12 ( ασθένειες, φροντίδα σώματος μιμούμενοι μορφή του Σύμπαντος ) Πλάτωνας

                                   Τίμαιος 12 ( Μίμηση Σύμπαντος )

Τον δή μαθηματικόν ή τινα άλλην σφόδρα μελέτην διανοία κατεργαζόμενον και την του σώματος αποδοτέον κίνησιν γυμναστική προσομολούντα,Τον τε αύ σώμα επιμελώς πλάττοντα τας της ψυχής ανανταποδοτέον κινήσεις μουσική και πάση φιλοσοφία προσχρώμενον εί μέλλει δικαίως τις άμα μεν καλός, άμα δε αγαθός κέκλησθαι (88 c) …………...

“Όποιος ασχολείται με τα μαθηματικά ή με οποιοδήποτε άλλο αντικείμενο και εργάζεται διανοητικά με ένταση, πρέπει να ασκεί και το σώμα του με τη γυμναστική,  Εκείνος που φροντίζει το σώμα του με προσοχή οφείλει να κάνει ανάλογες ασκήσεις και στην ψυχή, καλλιεργώντας τη μουσική και τη φιλοσοφία γενικά αν θέλει να ονομάζεται ταυτόχρονα καλός και αγαθός.

   Πρέπει επίσης να φροντίζουμε τα διάφορα μέρη του σώματος και της ψυχής, μιμούμενοι τη μορφή του Σύμπαντος. Αφού το σώμα καίγεται και παγώνει εσωτερικά από τα μόρια που μπαίνουν μέσα σου, ενώ ξηραίνεται ή υγραίνεται απ’ όσα υπάρχουν γύρω του, με αποτέλεσμα να υποφέρει και από τις δύο αυτές κινήσεις, αν ο κάτοχός του δεν αντιδράσει και μείνει ήσυχος παραδίδοντας το σώμα στις πιο πάνω κινήσεις  τότε θα καταστραφεί.

    Αν όμως κάποιος μιμηθεί εκείνη που ονομάσαμε μητέρα και τροφό του σύμπαντος και δεν αφήσει ποτέ το σώμα του σε ησυχία, αλλά το κινεί συνεχώς προκαλώντας κραδασμούς εσωτερικούς, τότε αμύνεται φυσικά, σε εξωτερικές και εσωτερικές κινήσεις. Εάν μάλιστα με αρμονικές δονήσεις βάλει σε τάξη τις παθήσεις και τα μέρη του σώματος που κινούνται εδώ και εκεί χωρίς τάξη, σύμφωνα με ό,τι  είπαμε για το σύμπαν, δεν θα επιτρέψει να δημιουργήσουν πολέμους και αρρώστιες μέσα στο σώμα σαν να ήταν εχθροί του. Αλλά, αφού τα φέρει κοντά σαν φίλους, θα τα χρησιμοποιήσει για να δίνουν υγεία στο σώμα”……..

  Χρειάζεται λοιπόν να φροντίζουμε το σώμα αλλά και την ψυχή-πνεύμα με ανάλογες ασκήσεις, το πετυχαίνουμε αυτό καλλιεργώντας την φιλοσοφία, την μουσική, τα μαθηματικά…. μιμούμενοι τη μορφή του σύμπαντος… Δηλαδή στη ζωή μας να κάνουμε σκέψεις, πράξεις που παράγουν αρμονία, τάξη, ομορφιά.  Όμως για να είναι τέτοιες πρέπει να έχουν βάση το καλό, να έχουν βάση αξίες παιδείας, έτσι θα παράγουν χαρά, αισιοδοξία, ευτυχία και θα δημιουργούν αρμονικές δονήσεις στην ψυχή και στο σώμα. 

             

                                           

Σκέψεις Χρήστου Γιανναρά 1

                                    Σκέψεις Χρήστου Γιανναρά

 « Η Ελληνικότητα ήταν και παραμένει το εναλλακτικό πολιτισμικό παράδειγμα απέναντι στο παγκοσμιοποιημένο (μονοδρομικό σήμερα) δυτικό μοντέλο. Εκείνο σκόπευε πάντοτε και σκοπεύει στον ατομοκεντρισμό της κατασφάλισης δικαιωμάτων, η Ελληνικότητα αντέτασσε την κοινωνία σχέσεων.

   Εκείνο θεμελιώνει τη συλλογικότητα στο συμβόλαιο με στόχο τη χρησιμοθηρία (μέτρο το χρήμα), η Ελληνικότητα στο «κοινόν άθλημα» της πολιτικής αρετής με σκοπό το «αθανατίζειν». Ο πολίτης βγαίνει από το σπίτι για να κοινωνήσει κρίσεως και αρχής.

   Το νόημα του Ελληνικού πολιτισμού, η επαλήθευση γνώσης, επαλήθευση εμπειρίας, ανάπτυξη κριτικής σκέψης, ποια γνώση είναι έγκυρη ποια είναι ψευδής. Ποιο είναι το όντως αληθινά υπαρκτό, ποιό είναι το αιώνιο, το αέναο  (Ο τρόπος της του παντός διοικήσεως), δηλαδή ο τρόπος που κάνει τα υπαρκτά στη σχέση μεταξύ τους, να συνιστούν κόσμο που σημαίνει κόσμημα.

   Το σημερινό νόημα της ζωής μας είναι η μεγιστοποίηση της καταναλωτικής ευχέρειας η δημιουργία μη απαραίτητων αναγκών, η απόκτηση ακριβού αυτοκινήτου, μεγάλου σπιτιού. Οταν σε μια συλλογικότητα κυριαρχεί ο πρωτογονισμός του ατομοκεντρισμού, όταν έχει χαθεί η αίσθηση του δημοσίου συμφέροντος, είναι απάτη ή αφέλεια να μιλάμε για δημοκρατία.

    Απαιτείται να αλλάξουμε πολιτισμό και ο πολιτισμός θα αλλάξει, αν  πάψουμε να βάζουμε προτεραιότητα την καταναλωτική ευχέρεια και βάλουμε τις ανθρώπινες σχέσεις, αν συμμετέχουμε στα κοινά (κοινωνώ=συμμετέχω). Η δημοκρατία δεν είναι συνταγή,  είναι άθλημα και οι επιδόσεις στο άθλημα συνάρτηση της κατά κεφαλήν καλλιέργειας.

  Ο Ελληνισμός δεν είναι φυλή, δεν επέζησε χιλιάδες χρόνια χάρη στους νόμους της ζωολογίας. Είναι γένος, γέννημα τρόπου ύπαρξης και συνύπαρξης, δηλαδή πρόταση πολιτισμού με πανανθρώπινη δυναμική. Επιβιώνει ο Ελληνισμός όσο σαρκώνει την πρόταση βίου που τον ανάδειξε ξεχωριστόν στην Ιστορία, τον αντιδιέστειλε από τον πρωτογονισμό του ατομοκεντρισμού, δηλαδή της βαρβαρότητας. 

   Οπως στους αιώνες της Τουρκοκρατίας έτσι και στον ζόφο της σημερινής καταστροφής και ατίμωσης, αν ο Ελληνισμός σωθεί, αυτό θα γίνει όχι με τη λογική της εξουσίας, των νομοθετημάτων, τα καραγκιοζιλίκια της ξιπασιάς του «εκσυγχρονισμού». Θα γίνει με τη λογική της «μαγιάς» που έλεγε ο Μακρυγιάννης, της κρυμμένης μέσα στο νεκρό φύραμα παρουσίας ζωντανών ανθρώπων – και ζωντανός άνθρωπος είναι αυτός που σώζει νόημα ζωής, χαρά ζωής, μέσα στον απελπισμό της αποσύνθεσης.

   Μια χούφτα δάσκαλοι, μια χούφτα παπάδες, μια χούφτα άνθρωποι της Τέχνης, της μαστοριάς. Από τα κάτω φυτρώνει η ελπίδα, όχι από τα μεγάφωνα. Στους ελάχιστους σώζεται το θάμβος της ελληνικής λαλιάς, η αξιοπρέπεια της ιστορικής αυτοσυνειδησίας, το σθένος της πίστης - εμπιστοσύνης κρυμμένο, για αιώνες, στην ακαταμάχητη φρασούλα: (έχει ο Θεός)».