Εκκλησία τι σημαίνει

             

                                                     Εκκλησία

   Εκκλησία δεν σημαίνει κτήριο συγκέντρωσης πιστών, δεν σημαίνει ατελείωτες τελετουργίες, δεν σημαίνει εγκλωβισμό σε πεποιθήσεις σε προκαταλήψεις, σε δοξασίες και δόγματα.

   Χρόνια πολλά πίσω ο Σόλωνας θεσμοθέτησε την Εκκλησία του δήμου, τη συνάθροιση των πολιτών για να συζητηθεί το θέμα, να αναδειχθεί το πρόβλημα, να μεταδοθεί η γνώση, να αληθεύσει, να ληφθεί η σωστή απόφαση. Η απόφαση είχε στόχο την κοσμιότητα της πόλης, δηλαδή την ευταξία την αρμονία την ομορφιά, κατ’ αντιστοιχία της συμπαντικής κοσμιότητας και σαν αποτέλεσμα την ευδαιμονία, την ευημερία των πολιτών.

   Εκκλησία παράγεται, προέρχεται,  από το εκ+καλώ καλώ σε σχέση κοινωνίας, ο πολίτης από την Αρχαία Ελλάδα αναζητούσε νόημα, προς τι; Γιατί; Προσπαθούσε να βρεί τη σχέση του αιτίου και του αποτελέσματος ερευνούσε το Λόγο, από τον οποίο γεννιούνται όλα τα υπόλοιπα, είχε μεταφυσικές ανησυχίες, συγκρότησε πόλεις, ανέδειξε έτσι επιστήμες, τέχνες, αξίες παιδείας, πολιτισμό. 

  Το όνομα το υιοθέτησε ο Χριστιανισμός για να δηλώσει τη συγκέντρωση τη σύναξη των πιστών σε σώμα ενεργό, συμμετοχικό που εκφράζει τρόπο και τόπο συνύπαρξης. Η συμμετοχή στην Εκκλησία των πιστών, είναι μετοχή σε σχέση κοινωνίας, όπου υπάρχει ξέχασμα του εαυτού μας, απομάκρυνση εγωπαθών τάσεων, εγωϊσμών.

    Εκκλησία σώμα όπου, η ζωή βασίζεται στην αγάπη, βιώνεται με αγάπη, δηλαδή σημαίνει συμμετοχή, συναλληλία, αλληλεγγύη, στήριξη σε κάθε δυσκολία, προσφορά, δόσιμο χωρίς ανταμοιβή, σημαίνει επί πλέον τρόπο ύπαρξης, όπου πραγματώνεται ο σεβασμός, η ευθύνη, η δικαιοσύνη, ο αγώνας για το καλό, η συγχώρεση, η ολιγάρκεια,..... σαν εσωτερικές επιλογές.

   Στο εκκλησιαστικό γεγονός, η αλήθεια δεν είναι αποτέλεσμα μαθηματικού λογισμού, ούτε σχεδιασμού με βάση οικονομικά συμφέροντα και το χρήμα, αλλά γνώσης που κοινωνείται, γνώσης που είναι γέννημα λόγου έρωτα-αγάπης, σχεδιασμού που έχει βάση τον άνθρωπο και προτεραιότητα τις ανθρώπινες σχέσεις.

   Επομένως η Εκκλησία είναι έννοια ασυμβίβαστη από τη βάση της, με τις λέξεις ατομικό συμφέρον, ιδιοτέλεια, ατομοκεντρισμός, απληστία, αδιαφορία, αδράνεια, ασέβεια, μεγαλομανία, ματαιοδοξία. Εκκλησία…..σημαίνει κοινωνία σχέσεων συμμετοχή σε κοινόν άθλημα... πραγμάτωση ζωής μέσα από την αλήθεια... πραγμάτωση αγάπης (..εντολή καινή δίδωμι υμίν ίνα αγαπάτε αλλήλους..) μέσα από την υπέρβαση του εαυτού, την αυτοπροσφορά (..απαρνησάσθω εαυτόν..), που δεν περιλαμβάνει καταναγκασμό, φόβο, κατασφάλιση ή εξασφάλιση του ατόμου......... σημαίνει δρόμο κ πορεία προς την ελευθερία, το φώς.

Το Φταίξιμο

                                                Ποιός φταίει;

  Στους καναπέδες ξαπλωμένοι στις καρέκλες καθισμένοι συζητάμε αναλύουμε πράγματα, θέματα, γεγονότα.

  Πως βρεθήκαμε σε αυτή την κατάσταση, πώς φτάσαμε σε αυτή την κατάντια; Άραγε ποιος φταίει; φταίνε αυτοί που μας κυβερνούν  αυτοί που μας διοικούν, φταίνε οι υπάλληλοι, φταίνε οι άλλοι, φταίει το κράτος...εμείς δε φταίμε σε τίποτα.

  Απευθύνουμε κατηγορίες ύβρεις ενίοτε κατάρες για βουλευτές, υπουργούς, δημάρχους, η οργή κυριεύει τα μέσα μας, κατατρώει το είναι μας, αλλά συνεχίζουμε χωρίς ίχνος αυτοκριτικής, ντροπής, αυτοσυνειδησίας.

  Φωνάζουμε για το πελατειακό σύστημα που στηρίζουν οι άλλοι και όταν έλθει η ώρα το παιδί μας να πάει στρατιώτης… τρέχουμε να βρούμε το μέσον για να έλθει το παιδί κοντά στην Αθήνα στην πόλη που ζούμε… στον Έβρο στη Λήμνο ποιος θα υπηρετήσει; Τα παιδιά των άλλων λέμε, των συνανθρώπων μας δηλαδή, εμείς δεν είμαστε βλάκες.

  Κατασκευάζουμε το αυθαίρετο, καταπατούμε το δημόσιο χώρο, την πλατεία καταστρέφουμε το δάσος, αλλοιώνουμε το φυσικό τοπίο, τρέχουμε πάλι να βρούμε τον πολιτικό, να τακτοποιήσει το θέμα σε βάρος του δημόσιου, του συλλογικού συμφέροντος… σιγά τώρα και τι έγινε… όμως σκίζουμε τα ιμάτια μας για τη δημοκρατία, πάμε και στην Εκκλησία να ανάψουμε κεριά, να κάνουμε σταυρούς για τη σωτηρία λέει της ψυχής μας.

  Το μόνο που μας ενδιαφέρει τελικά είναι ο εαυτός μας και μόνο, η έννοια της κοινωνίας, της κοινωνικής συνύπαρξης, της πράξης όχι της θεωρίας, είναι πολύ μακρινές για μας,

φωνάζουμε ότι υπηρετούν συμφέροντα και εμείς πρώτοι απαιτούμε, να υπηρετήσουν το ατομικό μας συμφέρον, σε βάρος των συμπολιτών μας.

  Λέμε ότι δεν πράττουν δεν κάνουν πράγματα, έργα σπουδαία και εμείς πρώτοι δεν κάνουμε, ο μηχανικός κρατώντας το μέτρο, ο γιατρός κρατώντας το νυστέρι, ο γεωργός το αλέτρι, ο έμπορος το ζύγι, ο δάσκαλος την κιμωλία.

  Είναι καιρός να αφήσουμε τα λόγια και να πράξουμε το καλό, το όμορφο κάθε μέρα σε ό,τι κάνουμε, με στόχο το συλλογικό συμφέρον, γιατί διαφορετικά δεν θα υπάρξει αλλαγή, ούτε και σωτηρία καμία της ψυχής.

                            

Έμποροι των Εθνών 1 ( Πολιτική-Παπαδιαμάντης )

 

                           Έμποροι των Εθνών  Α.  Παπαδιαμάντης

Το μυθιστόρημα· Οι Έμποροι των Εθνών, του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, διαδραματίζεται το έτος 1119. Τόπος του είναι η Νάξος, όπου ένας πλούσιος ευπατρίδης, ο Ιωάννης Μούχρας, κατεδίωκε τους πειρατές, με σκοπό νά πάρει δίπλωματα ναυάρχου ευπατρίδη και άλλα από την Πολιτεία της Βενετίας.

        "Εν έτει σωτηρίω 1199 , ουδείς καθ' όλον το Αιγαίον πέλαγος είχεν ωραιοτέραν σύζυγον της του Ιωάννου Μούχρα, πλουσίου ευπατρίδου, κατοικούντος εν Νάξω. Αλλά τούτο δεν εκώλυεν αυτόν του να εκτελή παραβόλους εκδρομάς κατά των Γενουαίων πειρατών, των ενοχλούντων αδιαλείπτως τους Βενετούς επιδρομείς και τους φιλήσυχους νησιώτας.
Ο Ιωάννης Μούχρας κατώκει κατά την άκραν του Νεοχωρίου επί τίνος λόφου παρά την θάλασσαν. Η οικία του, μεγάλη και ευπρεπής, ήτο ωχυρωμένη με τρεις πύργους και υψηλόν τείχος. Ενομίζετο δε ως άσυλον εν τω τόπω. Ο Ιωάννης Μούχρας είχε λάβει εκ προγόνων προνόμια παρά των Βενετών, άτινα εφύλαττε και διεξεδίκει επιμόνως…..

      Ο γραμματοφόρος προσεκύνησε και εξήλθεν. Ο δε Σανούτος ανέγνω και εκ τρίτου την επιστολήν, και εφαίνετο όλος απησχολημένος υπό διαλογισμού τινος. Περιήλθε τρίς ή τετράκις εν τώ ευρυχώρω θαλάμω της γαλέρας του, τώ έχοντι  έπιπλα  μεγαλοπρεπή. Τέσσαρα μεγάλα ανάκλιντρα έκειντο παρά τους τοίχους,έχοντα κόκκινον σήρικον ύφασμα. Στρογγύλη τράπεζα ίστατο εν τώ μέσω, ανέχουσα μέλαιναν στήλην εξ εβένου στηρίζουσαν τον όροφον. Εξ αυτής εκρέμαντο αργυραί πολύφωτοι λυχνίαι, μιμούμεναι η πρώτη όφιν επτακέφαλον, η ετέρα τον λέοντα του Αγίου Μάρκου, η τρίτη ξίφος κεκυρτωμένον, η δε άλλη Σειρήνα με προεξέχοντας μαστούς. Επί της τραπέζης έκειντο αγαλμάτιά τινα. Η Αφροδίτη εν εκστάσει πρό του κατόπτρου, η Ψυχή λιπόθυμος εις τας αγκάλας του Έρωτος, ο Άγιος Μάρκος συγγράφων το Ευαγγέλιον και ο Ερρίκος Δάνδολος, ο θείος του Σανούτου. Η κλίνη, εφ’ ής εκοιμάτο ο Σανούτος, έκειτο όπισθεν διπλών χρυσοϋφών παραπετασμάτων, και εμιμείτο σπήλαιον με σταλακτίτας αργυρούς, κρεμάμενους εκ της οροφής..

       Τι εζήτει η Βενετία πέμπουσα τους στόλους τούτους εις το Αιγαίον; Ό,τι ζητεί ο σφαγεύς παρά του θύματος, τας σάρκας αυτού, ίνα κορέση την πείναν του. Διατί αι ιδιωτικαί αύται και κεκυρωμέναι με τα σήματα του Αγίου Μάρκου επιχειρήσεις; Διατί οι τοσούτοι εργολάβοι των κατακτήσεων, των ως διά δημοπρασίας εκτελουμένων; Η Βενετία προσηγόρευεν εαυτήν Πολιτείαν, και είχεν υιούς τυράννους. Τοις έδιδε το χρίσμα της και τους έπεμπεν ίνα κατακυριεύσωσι της γής. Η γενεαλογία της πολιτικής είναι συνεχής και γνησία κατά τους προγόνους. Η αργία εγέννησε την πενίαν. Η πενία έτεκε την πείναν. Η πείνα παρήγαγε την όρεξιν. Η όρεξις εγέννησε την αυθαιρεσίαν. Η αυθαιρεσία εγέννησε την ληστείαν. Η ληστεία εγέννησε την πολιτικήν. Ιδού η αυθεντική καταγωγή του τέρατος τούτου. Τότε και τώρα, πάντοτε η αυτή. Τότε διά της βίας, τώρα διά του δόλου… και διά της βίας. Πάντοτε αμετάβλητοι οι σχοινοβάται ούτοι, οι Αθίγγανοι, οι γελωτοποιοί ούτοι πίθηκοι (καλώ δε ούτω τους λεγομένους πολιτικούς). Μαύροι χαλκείς κατασκευάζοντες δεσμά διά τους λαούς εν τη βαθυζόφω σκοτία του αιωνίου εργαστηρίου των".................

   Εδώ ο Παπαδιαμάντης περιγράφει μέσα σε λίγα λόγια  τι σημαίνει να είσαι Μεγάλη Δύναμη στον καιρό σου και να κάνεις ό,τι θέλεις, ό,τι επιθυμείς, να επιβάλλεις τους όρους σου εκμεταλλευόμενος την αδυναμία των άλλων και επι πλέον τι σημαίνει πολιτικός και πολιτική όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε όλο τον κόσμο…..Οι σκέψεις του δεν παύουν να είναι και σήμερα επίκαιρες.

                                          

Προστασία Περιβάλλοντος

                                            

                                          ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ  ΤΟΥ  ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ

     Η προστασία του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος αποτελεί υποχρέωση της διοίκησης αλλά και ευθύνη του καθ' ενός.

    Δεν μπορεί στο όνομα της όποιας “ανάπτυξης” να υποθηκεύεται το μέλλον των γενεών που ακολουθούν, να καταστρέφεται ο φυσικός πλούτος, να λεηλατείται η δημόσια γή.

Η αρχή της βιώσιμης και αειφόρου ανάπτυξης επιβάλλει τη διαφύλαξη του φυσικού περιβάλλοντος και των οικοσυστημάτων που το αποτελούν για τις επόμενες γενιές χωρίς να αποκλείει το σχεδιασμό και την υλοποίηση έργων, που είναι απαραίτητα για την ανάπτυξη κυρίως την οικονομική της τωρινής γενιάς.

Δεν χρειάζεται εφησυχασμός και αδράνεια όταν παγκοσμίως έχει κτυπήσει το καμπανάκι για κλιματολογικές αλλαγές από το φαινόμενο του θερμοκηπίου όταν οι χώρες του Ευρωπαϊκού νότου απειλούνται με ερημοποίηση.

Η ανάπτυξη με στόχο μόνο το οικονομικό κέρδος, με απληστία, χωρίς όρια, χωρίς σεβασμό του φυσικού περιβάλλοντος, είναι σκέτη παράνοια. Η σχέση μας με την φύση είναι σχέση ερωτική, σχέση αγάπης. Καταστρέφοντας τη φύση χάνουμε σε ηρεμία, σε ισορροπία, σε ελευθερία, σε καθαρότητα, σε υγεία.

Η επαφή με τη φύση ησυχάζει και ελευθερώνει το νου. Ένας τέτοιος νους αποκτά νοημοσύνη, ξεφεύγει από τη σκλαβιά της ρουτίνας, του γραφείου, των τελετουργιών, δρά και δημιουργεί. Όπου υπάρχει δράση, δημιουργικότητα εξαφανίζεται η κακία, η μιζέρια, η βία, η αθλιότητα, το μίσος, οι αρνητικές συμπεριφορές που οδηγούν στη θλίψη, στη φθορά,  στην καταστροφή.

Η Ελλάδα είναι ένας τόπος που σε παγκόσμια κλίμακα, διαθέτει ένα από τα πλέον σημαντικά οικοσυστήματα σε χλωρίδα και πανίδα, ένα  μοναδικό και σπάνιο φυσικό πλούτο.

Ας τα διατηρήσουμε, ας τα διαφυλάξουμε. Ας πούμε, όχι στην καταστροφή του εθνικού μας πλούτου, όχι σε αναπτυξιακές πολιτικές, που έχουν σαν στόχο το ατομικό συμφέρον και μοναδικό σκοπό το υλικό κέρδος,  συσσωρεύοντας πλούτο στα ταμεία ορισμένων εταιρειών ελληνικών και ξένων συμφερόντων.

       

Το Νόημα 25ης Μαρτίου 1821

                                                       

                               Το Νόημα της 25^ης Μαρτίου 1821

  Επανάσταση του 21, τι είναι επανάσταση; Η λέξη προέρχεται  από το ρήμα επανίστημι (επί+ανα+ίστημι) σημαίνει ανεγείρομαι, ξεσηκώνομαι, αλλάζω ριζικά τα κακώς κείμενα, σημαίνει σπάσιμο των δεσμών, κατάργηση της δουλείας.

   Υπενθυμίζει στις νεότερες γενιές, τις ηρωικές πράξεις και θυσίες του λαού μας, αποτελώντας βασικό στοιχείο αυτογνωσίας των Ελλήνων, για το παρελθόν και την Ιστορία τουςž. Στοιχείο αυτοσυνείδησης, Ελευθερίας, Δημοκρατίας, Παιδείας, λέξεων με περιεχόμενο ονειρικό, με νόημα βαρύ, με παρελθόν, παρόν και μέλλον, λέξεων γεμάτων ουσίας και ζωής.

  Οδηγεί σε φωτεινούς δρόμους. Γιατί σε μια εποχή, όπως τη σημερινή που χαρακτηρίζεται από κρίση  αξιών, αρχών και ιδανικών η επέτειος της 25^ης Μαρτίου 1821 διδάσκει, το μεγαλείο της θυσίας για το κοινό συμφέρον, την πίστη σε ένα ανώτερο σκοπό, την φιλοπατρία, την υπέρβαση του εαυτού και τον ηρωισμό.
   Η πολιτική αξία της.μέγιστη. Γιατί δεν αρκεί ένας μεγάλος λαός για τις μεγάλες πράξεις. Απαιτούνται ηγέτες. Απαιτείται πολιτική βούληση. Χρειάζεται ηθική και πνευματική προετοιμασία (βάση της πολιτικής) για την κατάκτηση των στόχων, αρετή (πυρήνας της πολιτικής) για την εφαρμογή αξιών, την επίτευξη της ευδαιμονίας των πολιτών.

   Λείπει από τη ζωή μας το ευγενικό, το αισθητικό, το πνευματικό, το λογικό. Η ψυχή γυμνώθηκε, λεηλατήθηκε, ποδοπατήθηκε..............................

«Φώς και πάλι Φώς η ψυχή που μάχεται»…….Ο. Ελύτης

«Διά όλα αυτά γράφω εδώ,....διά να χρησιμεύουν αυτά όλα εις τους μεταγενεστέρους και να μάθουν να θυσιάζουν διά την πατρίδα τους και θρησκεία τους περισσότερη Αρετή....Χωρίς Αρετή και πόνο εις την πατρίδα και πίστη εις την πατρίδα και πίστη εις την θρησκεία τους έθνη δεν υπάρχουν….......Τούτην την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί και σοφοί και αμαθείς,... Είμαστε εις το εμείς και όχι εις το εγώ»........Γ. Μακρυγιάννης

  «Tο χάραμα επήρα
Tου Ήλιου το δρόμο,
Kρεμώντας τη λύρα
Tη δίκαιη στον ώμο,
Kι’ απ’ όπου χαράζει
Ώς όπου βυθά,
Tα μάτια μου δεν είδαν τόπον ενδοξότερον από τούτο το αλωνάκι»

.............................................................Δ.Σολωμός

   Aκριβώς για να μην μένουμε στη θεωρία, πρέπει να ανακτήσουμε τις αξίες, τις αρχές παιδείας και δημοκρατίας που γέννησε αυτός ο τόπος και να τις εφαρμόσουμε στην πράξη στη γειτονιά, στη δουλειά, στο σχολιό, στο χωριό, στην πόλη, σε κάθε μέρος, να παλέψουμε με όπλα τις αξίες αυτές, κατά της μεγαλομανίας, της απληστίας, της ανομίας, της συναλλαγής, της διαφθοράς, της βίας, της κακότητας, του φθόνου......Έχουμε βάλει στη ζωή μας προτεραιότητα τα υλικά αγαθά τα οικόπεδα, τα σπίτια, τα αυτοκίνητα,.....πρέπει να βάλουμε τις ανθρώπινες σχέσεις.

   Απαιτείται να αλλάξουμε λοιπόν σκέψεις και συμπεριφορές, να επαναφέρουμε στη ζωή σαν κέντρο τον Άνθρωπο και σαν σκοπό το συλλογικό συμφέρον. Χρειάζεται να μεταδώσουμε και να μεταγγίσουμε με τις σκέψεις μας, τις πράξεις μας, Παιδεία-Δημοκρατία. Να ορθώσουμε το ανάστημά μας απέναντι στη μετριότητα, το ολίγον, τη μικροπρέπεια, την ασχήμια, την έπαρση.

    Μόνο με συνειδητοποίηση του Είναι μας, της λέξης Ελευθερία που σημαίνει απαλλαγή από τον εγωϊσμό, το ψέμα, την ασέβεια την αδικία, τη φιλοπλουτία, την ιδιοτέλεια, θα τιμήσουμε όλους Αυτούς που έδωσαν τη ζωή τους για την Ελευθερία. Έχουμε Καθήκον, έχουμε Χρέος απέναντι στη χώρα, απέναντι στα παιδιά μας, απέναντι στον κόσμο όλο, να δράσουμε να πράξουμε.