Περί Ελευθερίας (Ανώνυμος)

                                             ΠΕΡΙ  ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ 

Ὁ Ζεύς, λέγει ὁ φιλόσοφος ποιητὴς Ὅμηρος, ὑστερεῖ τὸ ἥμισυ τοῦ λογικοῦ ἀπὸ ἕνα λαὸν ὑποδουλωμένον, εἰς τρόπον ὁποὺ φαίνεται φανερῶς, ὅτι ἐνόμιζεν τοὺς δούλους νὰ εἶναι μιᾶς διαφορετικῆς φύσεως, καὶ πολλὰ κατωτέρας ἱκανότητος ἀπὸ τοὺς ἐλευθέρους. Τόσον δὲ ἀναγκαίαν τὴν ἐλευθερίαν ἔκρινε εἰς τὸν ἄνθρωπον, ὁποὺ χωρὶς αὐτὴν δὲν μποροῦσε νὰ ὀνομασθῇ ἄνθρωπος.

Ἡ ἐλευθερία λοιπόν, ὦ Ἕλληνες, εἰς ἡμᾶς εἶναι, ὡς ἡ ὅρασις εἰς τοὺς ὀφθαλμούς. Ἂν ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι ἐλεύθερος, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γνωρίσῃ τὴν διαφοράν του ἀπὸ τὸν δοῦλον, καὶ ἐξακολούθως εἶναι ἀναγκαῖον πρᾶγμα εἰς τὸν δοῦλον νὰ γνωρίσῃ τὴν ἐλευθερίαν, διὰ νὰ μισήσῃ τὴν δουλείαν, καὶ νὰ τὴν ἀποστραφῇ.

Ἀλλά, πόσας φορὰς πρέπει νὰ ἐκφωνήσω, ὅτι ἡ ἐλευθερία εἶναι ἀναγκαιοτέρα καὶ ἀπὸ τὴν ἰδίαν ὕπαρξιν εἰς τὸν ἄνθρωπον! Αὐτὴ γὰρ ἀποκαταστεῖ γλυκεῖαν τὴν ζωήν, αὐτὴ γεννᾶ διαυθεντευτὰς τῆς πατρίδος, αὐτὴ νομοδότας, αὐτὴ ἐναρέτους, αὐτὴ σοφούς, αὐτὴ τεχνίτας, καὶ αὐτὴ μόνον, τέλος πάντων, τιμᾶ τὴν ἀνθρωπότητα.

Καὶ ποῖος δὲν βλέπει πόσον εἶναι ἀναγκαία ἡ ἐλευθερία; Ὁ ἐνάρετος θέλει γνωρίσει τὴν ἀνάγκην καὶ θέλει προκρίνει τὴν ἐλευθέραν ζωήν, ὁποὺ βλέπει νὰ εἶναι ἡ ἀρετὴ τιμημένη καὶ δοξασμένοι οἱ ἐνάρετοι. Ὁ γενναῖος τῇ ψυχῇ, καὶ αὐτὸς δὲν θέλει εὕρει δισταγμόν, βλέποντας τοὺς ἐλευθέρους λαοὺς νὰ αἰωνιάζωσι τὰ ὀνόματα τῶν γενναίων ἀνδρῶν, καὶ τῶν ἡρώων......

Ὄντας φανερὸν λοιπόν, ὅτι μόνον ἡ ἐλευθερία ἀποκαταστεῖ τοὺς ἀνθρώπους ἐναρέτους, καὶ ἐμφυτεύει εἰς τὰς καρδίας ὅλων τῶν πολιτῶν τὴν ἅμιλλαν πρὸς τὸ εὖ πράττειν, διὰ τοῦτο εἰς μόνον τὰς ἐλευθέρας πολιτείας γεννῶνται τὰ μεγάλα ὑποκείμενα, καὶ ἰδοὺ τὸ πῶς ἡ ἐλευθερία εἶναι πρόξενος τῶν μεγάλων κατορθωμάτων.....

Αὐτός, λοιπόν, ὁ μέγας Λεωνίδας, εὑρισκόμενος μὲ δύο χιλιάδας εἰς τὸ στενὸν τῶν Θερμοπυλῶν, καὶ βλέποντας τὸ πλῆθος τῶν ἐχθρῶν του Περσῶν νὰ πλησιάσῃ, εὐθὺς ἀπεφάσισε νὰ θυσιασθῇ ὑπὲρ τῆς σωτηρίας τῆς Ἑλλάδος πατρίδος του, καὶ οὕτως ἐκλέξας μόνον τριακοσίους Σπαρτιάτας, ἀνέπεμψεν τοὺς λοιποὺς εἰς τὰ ὀπίσω, ἔπειτα ἔστρεψεν πρὸς τοὺς τριακοσίους καὶ τοὺς εἶπεν:

«Δεῦτε, ἀδελφοί μου! ἡ ἐλευθερία τῆς πατρίδος μας κρέμαται σήμερον ἀπὸ τὴν ἀνδρείαν μας. Ἂς μὴν δειλιάσῃ τινὰς ἔμπροσθεν τόσων ἐχθρῶν· αὐτοί, ἂν εἶναι πολλοί, εἶναι ὅμως ἄνανδροι καὶ θηλυμανεῖς. Οἱ βάρβαροι θέλουν τρομάξει, ἀφοῦ ἰδοῦν τοὺς Ἕλληνας νὰ ὁρμήσουν ἐναντίον των. Ἂς ὑπάγωμεν λοιπόν. Ἡ δόξα τοιαύτης ἐπιχειρήσεως δὲν εἶναι καθημερινή, ἀλλὰ σπανίως συμβαίνει· ἂς μὴν χάσωμεν τοιαύτην τιμήν, ἂς αἰωνιάσωμεν τὰ ὀνόματά μας, καὶ ἂς εὐφημίσωμεν τὴν πατρίδα μας. Ἐγὼ ἔχω χρέος νὰ θυσιασθῶ δι᾿ αὐτήν, καὶ ἐσεῖς εἶσθε συμπατριῶται μου, οὔτε ἀλλέως ἠμπορεῖτε νὰ στοχασθῆτε, οὔτε διαφορετικῶς ἀπὸ ἐμένα. Ἡ ζωὴ τοῦ ἀληθοῦς πολίτου πρέπει νὰ τελειώνῃ ἢ διὰ τὴν ἐλευθερίαν του, ἢ μὲ τὴν ἐλευθερίαν του»

Διεξοδική επιστολή προς τους Έλληνες πριν την Επανάσταση του 1821  (Ανώνυμος-Ελληνική Νομαρχία)

                                            

Πολιτεία-Τυραννία (Ανώνυμος)

                       

                                   ΠΟΛΙΤΕΙΑ -ΤΥΡΑΝΝΙΑ

Πατρὶς εἶναι μία λέξις, διὰ τῆς ὁποίας ὅλοι κοινῶς ἐννοοῦσι τὴν γῆν, εἰς ἣν ἐγεννήθησαν, οἱ μόνον ἐλεύθεροι ὅμως δύνανται νὰ καταλάβωσι τὴν μεγάλην αὐτῆς σημασίαν, καὶ διὰ τοῦτο οἱ δοῦλοι ἀδιαφόρως προφέρουσι τοιοῦτον ὄνομα. Ὤ! πόσον διαφέρομεν ἀπὸ τοὺς προγόνους μας οἱ ταλαίπωροι! Ἐκεῖνοι, ὅταν ὤμνυον εἰς τὴν πατρίδα των, ἔτρεμον, καὶ ἐφύλαττον τοιοῦτον ὅρκον μέχρι θανάτου, ἡμεῖς δὲ οὔτε κἂν διὰ ὅρκον νομίζομεν τοιαύτην λέξιν, καὶ αὐτό, ἀδελφοί μου, προέρχεται ἀπὸ τὴν δουλείαν, ἡ ὁποία οὖσα ἀντικειμένη καθ᾿ ὅλα εἰς τὴν ἐλευθερίαν, ὅσα ἔργα εἰς τὴν μίαν δοξάζονται, εἰς τὴν ἄλλην καταφρονῶνται, καὶ ὅσα εἰς ἐκείνην πολλὰ εὐλαβοῦνται, εἰς ἐτούτην ὡς οὐδὲν λογίζονται………………

"Τὸ πρῶτον θανατηφόρον σύμπτωμα, διὰ νὰ εἰπῶ οὕτως, μιᾶς ἐλευθέρας πολιτείας, ὁποὺ πλησιάζει εἰς τὸ τέλος της, ἤτοι εἰς τὴν δουλείαν, ἀπὸ τὴν ὁποίαν δυσκόλως ἠμπορεῖ νὰ ξανέβγῃ, εἶναι ἡ διαφθορὰ τῶν ἠθῶν, ἀφοῦ, λέγω, ὁ καιρὸς καὶ ἡ πολυτέλεια ἀδυνατίσουν τὴν ἐνέργειαν τῶν νόμων, τότε ἀρχίζει τὸ μέγα κτίριον νὰ τρέμῃ, καὶ ἡ πολιτεία βαδίζει πρὸς θάνατον.
Παύει, παραχρῆμα, ἐκείνη ἡ ἀδελφικὴ ἀγάπη, ὁποὺ πρότερον ἕνωνε εἰς ἓν ὅλους τοὺς συμπολίτας, καὶ εἰσέρχεται εἰς τὸν τόπον της ἡ διχόνοια, μία ἀλλεπάλληλος δυσπιστία, ὁ φόβος τέλος πάντων. Εὐθὺς γεννᾶται εἰς τὰς ψυχὰς τῶν συμπολιτῶν μία γενικὴ ἐπιθυμία ἀρχῆς. Οὔτε πλέον στοχάζονται πατρίδα, οὔτε δόξαν, οὔτε τιμήν, ἀλλὰ καθεὶς φοβούμενος νὰ μὴν εἶναι δυναστευμένος, θέλει νὰ δυναστεύσῃ, καὶ τότε οἱ ἀρχηγοί, ἁρπάζοντες τοὺς νόμους εἰς τὰς χεῖρας των, ἴσως χωρὶς νὰ τὸ καταλάβουν, παραχρῆμα ὁ λαὸς γίνεται δοῦλος, καὶ αὐτοὶ τύραννοι. Καὶ ἰδοὺ ἡ ὀλιγαρχία. Ἀλλ᾿ ἀνάμεσα εἰς αὐτοὺς τοὺς ἄρχοντας εὐθὺς εὑρίσκεται ἕνας, ὁ πονηρότερος, ὁ ὁποῖος, δυναστεύοντας τοὺς λοιπούς, ὑψώνεται εἰς τὸν θρόνον καὶ γίνεται μονάρχης, ἤτοι τύραννος, καὶ ἰδοὺ ἡ μοναρχία, ἤτοι τυραννία"....

Ἔ, Ἕλληνες! ἡ ἰδία βαρύτης εἶναι τὸ αἴτιον τῆς ἀδυναμίας των, καὶ ἀλλοίμονον εἰς ἐκεῖνον τὸν λαόν, ὁποὺ ἤθελεν εὑρεθῆ ὑπὸ τοιαύτης τυραννίας. Αὐτὸς κεχαυνώνεται τόσον, ὁποὺ χάνει τὴν δύναμιν τοῦ στοχασμοῦ. Ὅθεν, καὶ δυσκόλως ἐλευθερώνεται, ἐπειδὴ δὲν γνωρίζει τὴν δυστυχίαν του, καὶ μόνον ὁ καιρὸς ἠμπορεῖ νὰ τοὺς ἑτοιμάσῃ τὴν ἐλευθερίαν τους…….

Πῶς ἠμποροῦν αὐτοὶ νὰ μελετήσουν καὶ νὰ μάθουν τὰ χρέη τοῦ ἀληθοῦς πολίτου; Πῶς νὰ τιμήσουν τὴν ἀρετήν; Οἱ γονεῖς των ἄλλην ἔννοιαν δὲν ἔλαβον, παρὰ νὰ τοὺς διδάξουν τὸν τρόπον εἰς τὸ νὰ κολακεύωνται ἀναμεταξύ των καὶ τὸ πῶς νὰ ὑβρίζωνται μ᾿ εὔμορφας λέξεις. Ἡ προσποίησις εἰς αὐτοὺς εἶναι τὸ πρῶτον καὶ ἀναγκαιότερον μάθημα . Ὤ! τῆς μωρίας των! Ὤ! ἐντροπὴ τοῦ ἀνθρωπίνου λογικοῦ, καὶ ἀφανισμὸς τοῦ κόσμου……….

Ὅταν, λοιπόν, ὦ Ἕλληνες, μία ἐλευθέρα πολιτεία, καταντήσῃ εἰς δουλείαν ἀφ᾿ ἑαυτοῦ της, δηλαδὴ ἀπὸ τὴν διαφθορὰν τῶν ἠθῶν, καὶ κατὰ τὸν τρόπον ὁποὺ ἐδιηγήθην, τότε, ἀγαπητοί μου, εἶναι πολλὰ δύσκολον νὰ ξαναλάβῃ μόνη της τὴν ἐλευθερίαν της, καθὼς φανερὰ μᾶς τὸ παρασταίνει ἡ ποτὲ θαυμαστὴ Ρώμη, ἡ ὁποία διὰ τόσους αἰῶνας εὑρίσκεται σιδηροδέσμιος ὑποκάτω εἰς ἀνήκουστον τυραννικὴν θεοκρατίαν, καὶ βέβαια διὰ πολλοὺς ἄλλους αἰῶνας ἀκόμη θέλει μείνει. Ὅταν ὅμως μία ἐλευθέρα πόλις χάσῃ τὴν ἐλευθερίαν της ἀπὸ τὴν κυρίευσιν κανενὸς τυράννου, τότε, ὄχι μόνον δὲν εἶναι δύσκολον νὰ τὴν ξαναλάβῃ, ἀλλὰ πολλὰ εὔκολον, καὶ μάλιστα ἀναγκαῖον. Αὐτὸ δὲ ἀκολουθεῖ, ἐπειδὴ τὰ ἤθη μένουν τὰ αὐτά, καὶ ἡ πολιτεία ὑπόκειται μόνον εἰς τὴν δύναμιν, καὶ ἐξακολούθως ἡ ἐλευθερία εὑρίσκεται πάντοτε εἰς μάχην μὲ τὴν τυραννίαν.                                                                                                    

 Διεξοδική επιστολή προς τους Έλληνες πρίν την Επανάσταση του 1821  (Ανώνυμος-Ελληνική Νομαρχία)

 

   

Φασισμός τι είναι

                                                                        
                       ΦΑΣΙΣΜΟΣ

   Φασισμός  από το fascismo και από τη λατινική λέξη fasces (έμβλημα εξουσίας που απεικόνιζε ράβδους δεμένες γύρω από ένα τσεκούρι).  Είναι ριζοσπαστική, αυταρχική, εθνικιστική πολιτική ιδεολογία και μαζικό κίνημα που έχει σαν στόχο να θέσει το έθνος, το οποίο  ορίζει βάσει αποκλειστικών βιολογικών, πολιτισμικών, ιστορικών όρων, υπεράνω κάθε άλλης αξίας.

   Η απουσία διαλλακτικότητας ο απόλυτος τρόπος σκέψης, η καταπιεστική συμπεριφορά. Σήμερα, εννοούμε κάθε άδικη, βάρβαρη, βίαιη πράξη στο χώρο της πόλης, της κοινωνίας, κάθε  αντιδημοκρατική ιδεολογία στο χώρο της πολιτικής, κάθε απόφαση και πράξη της διοίκησης που είναι ενάντια στο Σύνταγμα ενάντια στο συλλογικό συμφέρον, στα δικαιώματα των πολιτών. 

    Ο Φασισμός δεν είναι ιδεολογία είναι νοοτροπία είναι ο τρόπος που ζείς. Όταν κτίζουμε και καταπατούμε το δρόμο, την πλατεία, το ρέμα,…. όταν παρκάρουμε και εμποδίζουμε τη διάβαση των ΑΜΕΑ και των πεζών, όταν παρκάρουμε πάνω στη διασταύρωση, στη στροφή εμποδίζοντας την κυκλοφορία. Όταν εκβιάζουμε από θέση που που έχουμε εκλεγεί, τους συμπολίτες μας, όλα αυτά είναι φασιστικές συμπεριφορές.

    Αν από τη θέση  στη δημόσια διοίκηση, που έχουμε διοριστεί για να υπηρετούμε τον πολίτη, εμείς αδιαφορούμε και δεν λύνουμε προβλήματα, αν εκβιάζουμε να μας δωροδοκήσει ο συμπολίτη μας για να του χορηγήσουμε την οποιαδήποτε άδεια, αν κλέβουμε το δημόσιο χρήμα  εκμεταλλευόμενοι τη θέση μας ….όλα αυτά είναι δράσεις και πράξεις φασισμού.

   Όταν η πολιτική δεν στηρίζεται στο θάρρος των πολιτών αλλά στο φόβο. Η επιβολή φόβου, ο φόβος είναι φασισμός. Η απάντηση, το όπλο, ενάντια στο φασισμό είναι η πνευματική καλλιέργεια, δηλαδή οι αξίες, οι αρχές, τα ιδανικά παιδείας και δημοκρατίας που οφείλει να διδάσκει η οικογένεια, το σχολείο, που οφείλουν να εφαρμόζουν η πολιτεία και οι θεσμοί.

                                                   

        

Δράση

                                   ΔΡΑΣΗ-ΠΡΑΞΗ

      Η Δράση ξεκινά από μέσα στον άνθρωπο, γεμάτος ψυχικές ανησυχίες και μεταφυσικές, γεμάτος βιώματα συσσωρεύει δυναμικό, ενέργεια, που ζητά διέξοδο, ζητά να μεταμορφωθεί σε έργο, σε δημιουργία, σαν μέλος της πόλης που εκφράζει τρόπο ύπαρξης  και συνύπαρξης δεν είναι δυνατόν να μένει αμέτοχος αδρανής, αδιάφορος, με συνέπεια τη στασιμότητα και το μηδενισμό κάθε έννοιας προόδου.

     Ζωή χωρίς δημιουργία είναι κενή ουσίας, περιεχομένου, νοήματος, ο άνθρωπος που μένει απαθής ανενεργός καταντά αρρωστημένο κύτταρο για τον οργανισμό της κοινωνίας. «Ό,τι δεν δρά δεν υπάρχει» λέει ο Λάϊμπνιτς. Όταν δεν παράγεις, δεν φτιάχνεις, δεν αναπτύσσεις, ο κοινωνικός ιστός διαλύεται, η κοινωνία οδηγείται σε σήψη και μαρασμό.

     Η επίτευξη της κοσμιότητας, της ευδαιμονίας της πόλης, που είναι το τέλος     ( ο σκοπός ) κατά Αριστοτέλη, δεν είναι δυνατόν να πραγματοποιηθεί χωρίς αγώνα, χωρίς πάλεμα. Την εσωτερική ενέργεια απαιτείται να την εξωτερικεύσουμε δουλεύοντας με βάση αξίες, αρχές παιδείας, για να δημιουργήσουμε το καλό, το όμορφο, το αρμονικό που αποτελούν την κοσμιότητα της πόλης. «Αδικεί ού μόνον ο ποιών τι, αλλά και ο μη ποιών» λέει ο Μάρκος Αυρήλιος.

   Βασική παιδαγωγική αντίληψη των αρχαίων ήταν ότι η αξία ενός ανθρώπου δεν μετριέται με βάση την επίδοσή του στη μάθηση, αλλά με βάση την προσφορά του. Πράγματι, γνώση και μόρφωση που δεν μεταμορφώνεται σε έργα δημιουργικά, δεν μετασχηματίζεται σε πράξεις προσφοράς και αγάπης προς όφελος του κοινωνικού συνόλου, ουδεμία αξία έχει, θεωρείται νεκρό κεφάλαιο. Αυτοί δε που αδρανούν, αδιαφορούν και μόνο φωνάζουν, μοιάζουν με «χαλκό ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον» όπως λέει ο Απόστολος Παύλος. 

     Ας σηκωθούμε επί τέλους, ας δράσουμε, ας πράξουμε με άξονα την αρετή, έτσι θα επιλέγουμε πράξεις που αρμόζουν σύμφωνα με τα δεδομένα για τη λύση των  προβλημάτων, έτσι μπορούμε να στοχεύουμε στο συλλογικό συμφέρον. Αν συνεχίσουμε να αδιαφορούμε τίποτα δεν θα γίνει από μόνο του. Δεν μπορούμε να επαναπαυόμαστε στις δάφνες των προγόνων μας, εκείνοι έδειξαν δρόμους, ας παραδειγματιστούμε, ας ακολουθήσουμε προσθέτοντας νέες.