Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2017

ΦΑΣΙΣΜΟΣ





                                                                        
                                               ΦΑΣΙΣΜΟΣ

   Φασισμός  από το fascismo και από τη λατινική λέξη fasces (έμβλημα εξουσίας που απεικόνιζε ράβδους δεμένες γύρω από ένα τσεκούρι).  Είναι ριζοσπαστική, αυταρχική, εθνικιστική πολιτική ιδεολογία και μαζικό κίνημα που έχει σαν στόχο να θέσει το έθνος το οποίο  ορίζει βάσει αποκλειστικών βιολογικών, πολιτισμικών, ιστορικών όρων , υπεράνω κάθε άλλης αξίας.
   Η απουσία διαλλακτικότητας  και ο απόλυτος τρόπος σκέψης.
Σήμερα, εννοούμε κάθε άδικη βίαιη πράξη στο χώρο της πόλης, της κοινωνίας, κάθε  αντιδημοκρατική ιδεολογία στο χώρο της πολιτικής, κάθε απόφαση και πράξη της διοίκησης που είναι ενάντια στο Σύνταγμα ενάντια στο συλλογικό συμφέρον, στα δικαιώματα των πολιτών. 
    Ο Φασισμός δεν είναι ιδεολογία είναι νοοτροπία είναι ο τρόπος που ζείς. Όταν κτίζουμε και καταπατούμε το δρόμο, την πλατεία, το ρέμα,…. όταν παρκάρουμε και εμποδίζουμε τη διάβαση των ΑΜΕΑ και των πεζών, όταν παρκάρουμε πάνω στη διασταύρωση, στη στροφή εμποδίζοντας την κυκλοφορία, όλα αυτά είναι φασιστικές συμπεριφορές.
    Αν από τη θέση  στη δημόσια διοίκηση που έχουμε διοριστεί για να υπηρετούμε τον πολίτη εμείς αδιαφορούμε και δεν λύνουμε προβλήματα, αν εκβιάζουμε να μας δωροδοκήσει ο συμπολίτη μας για να του χορηγήσουμε την οποιαδήποτε άδεια, αν κλέβουμε το δημόσιο χρήμα  εκμεταλλευόμενοι τη θέση μας ….όλα αυτά είναι δράσεις και πράξεις φασισμού.
   Όταν η πολιτική δεν στηρίζεται στο θάρρος των πολιτών αλλά στο φόβο. Η επιβολή φόβου, ο φόβος είναι φασισμός. Η απάντηση, το όπλο, ενάντια στο φασισμό είναι η πνευματική καλλιέργεια, δηλαδή οι αξίες, οι αρχές, τα ιδανικά παιδείας και δημοκρατίας που οφείλει να διδάσκει η οικογένεια, το σχολείο, που οφείλουν να εφαρμόζουν η πολιτεία και οι θεσμοί.


                                                   
        

Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2017

Δράση







                                                    ΔΡΑΣΗ-ΠΡΑΞΗ



      Η Δράση ξεκινά από μέσα στον άνθρωπο, γεμάτος ψυχικές ανησυχίες και μεταφυσικές, γεμάτος βιώματα συσσωρεύει δυναμικό, ενέργεια, που ζητά διέξοδο, ζητά να μεταμορφωθεί σε έργο, σε δημιουργία, σαν μέλος της πόλης που εκφράζει τρόπο ύπαρξης  και συνύπαρξης δεν είναι δυνατόν να μένει αμέτοχος αδρανής, αδιάφορος, με συνέπεια τη στασιμότητα και το μηδενισμό κάθε έννοιας προόδου.

     Ζωή χωρίς δημιουργία είναι κενή ουσίας, περιεχομένου, νοήματος, ο άνθρωπος που μένει απαθής ανενεργός καταντά αρρωστημένο κύτταρο για τον οργανισμό της κοινωνίας. «Ό,τι δεν δρά δεν υπάρχει» λέει ο Λάϊμπνιτς. Όταν δεν παράγεις, δεν φτιάχνεις, δεν αναπτύσσεις, ο κοινωνικός ιστός διαλύεται, η κοινωνία οδηγείται σε σήψη και μαρασμό.

     Η επίτευξη της κοσμιότητας, της ευδαιμονίας της πόλης, που είναι το τέλος     ( ο σκοπός ) κατά Αριστοτέλη, δεν είναι δυνατόν να πραγματοποιηθεί χωρίς αγώνα, χωρίς πάλεμα. Την εσωτερική ενέργεια απαιτείται να την εξωτερικεύσουμε δουλεύοντας με βάση αξίες, αρχές παιδείας, για να δημιουργήσουμε το καλό, το όμορφο, το αρμονικό που αποτελούν την κοσμιότητα της πόλης. «Αδικεί ού μόνον ο ποιών τι, αλλά και ο μη ποιών» λέει ο Μάρκος Αυρήλιος.

   Βασική παιδαγωγική αντίληψη των αρχαίων ήταν ότι η αξία ενός ανθρώπου δεν μετριέται με βάση την επίδοσή του στη μάθηση, αλλά με βάση την προσφορά του. Πράγματι, γνώση και μόρφωση που δεν μεταμορφώνεται σε έργα δημιουργικά, δεν μετασχηματίζεται σε πράξεις προσφοράς και αγάπης προς όφελος του κοινωνικού συνόλου, ουδεμία αξία έχει, θεωρείται νεκρό κεφάλαιο. Αυτοί δε που συμπεριφέρονται έτσι μοιάζουν με «χαλκό ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον» όπως λέει ο Απόστολος Παύλος. 

     Ας σηκωθούμε επί τέλους, ας δράσουμε, ας πράξουμε με άξονα την αρετή, έτσι θα επιλέγουμε πράξεις που αρμόζουν σύμφωνα με τα δεδομένα για τη λύση των  προβλημάτων, έτσι μπορούμε να στοχεύουμε στο συλλογικό συμφέρον. Αν συνεχίσουμε να αδιαφορούμε τίποτα δεν θα γίνει από μόνο του. Δεν μπορούμε να επαναπαυόμαστε στις δάφνες των προγόνων μας, εκείνοι έδειξαν δρόμους, ας παραδειγματιστούμε, ας ακολουθήσουμε προσθέτοντας νέες.



 

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2016

Φαίδων 1 (Ψυχη-σώμα) Πλατωνας






                          Σκέψεις Φιλοσόφου περί ψυχής-σώματος

…… Ηγούμεθά τι τον θάνατον είναι;
   Πανύ γε, έφη υπολαβών ο Σιμμίας.
   Άρα μη άλλο τι ήν την της ψυχής από του σώματος απαλλαγήν; 
.............νομίζουμε λοιπόν πώς ο θάνατος είναι κάτι; ( Σωκράτης)
  Βεβαιότατα είπε ο Σιμμίας.
Άρα είναι κάτι διαφορετικό από την απαλλαγή της ψυχής από το σώμα; Και μήπως θάνατος δεν είναι να χωριστεί το σώμα από την ψυχή και αφού απαλλαγεί από αυτήν να είναι αυτόνομο και η ψυχή να υπάρχει χωριστά αυτόνομα, αφού απαλλαγεί από το σώμα; Άρα είναι κάτι άλλο ο θάνατος; ή αυτό;  (Σωκράτης)
   Όχι, αυτό ακριβώς, είπε. (Σιμμίας)
Σκέψου λοιπόν ω αγαθέ αν θα συμμεριστείς και εσύ αυτά που λέω. Γιατί από αυτά νομίζω θα παραπέρα στα θέματα που εξετάζουμε. Σου φαίνεται ότι είναι γνώρισμα ανθρώπου φιλοσόφου να ασχολείται  με τις ηδονές όπως τις αποκαλούν, όπως για παράδειγμα τα φαγητά και τα ποτά;    (Σωκράτης)
   Κάθε άλλο, Σωκράτη, είπε ο Σιμμίας
Και με τις ηδονές τις ερωτικές; (Σωκράτης)
   Σίγουρα όχι.
Και τις υπόλοιπες φροντίδες του σώματος; Νομίζεις ότι τις λογαριάζει ένας τέτοιος άνθρωπος; Όπως για παράδειγμα την απόκτηση εκλεκτών φορεμάτων και υποδημάτων και τους άλλους καλλωπισμούς σχετικά με το σώμα, σε ποιο από τα δύο δίνει αξία η όχι, καθ’ όσον δεν είναι αναγκασμένος να συμμετέχει σε αυτά;
   Μου φαίνεται ότι δεν τους δίνει αξία, αυτός που πραγματικά είναι φιλόσοφος.   (Σιμμίας)
Λοιπόν πιστεύεις γενικά, είπε, ότι ένας τέτοιος άνθρωπος δεν ασχολείται με το σώμα, αλλά στο βαθμό που μπορεί έχει απομακρυνθεί από αυτό και έχει στραφεί στην ψυχή; (Σωκράτης)
   Έτσι πιστεύω.
Επομένως, πρώτα απ’ όλα σε παρόμοια πράγματα δεν είναι που φαίνεται ο φιλόσοφος, ο οποίος θέλει να αποδεσμεύσει την ψυχή από την επικοινωνία με το σώμα, τελείως διαφορετικός από τους άλλους ανθρώπους; (Σωκράτης)
   Προφανώς Σωκράτη.
Και θεωρούν πολλοί άνθρωποι, Σιμμία, ότι εκείνος που δεν αισθάνεται καμία ευχαρίστηση με τέτοιου είδους απολαύσεις και δεν παίρνει μέρος  σε αυτές  δεν είναι άξιος να ζεί, αλλά αντίθετα τείνει και πλησιάζει προς τον θάνατο αυτός που δεν φροντίζει για τις απολαύσεις που τις αποκτάμε μέσω του σώματος. (Σωκράτης)
    Αυτά που λές είναι απόλυτα αληθινά. (Σιμμίας)  
    Και ποια είναι η γνώμη σου για την απόκτηση της φρόνησης; Είναι το σώμα εμπόδιο ή όχι, αν κάποιος στην αναζήτησή της το συμπεριλάβει συνεργάτη; Η όραση και η ακοή παρέχουν ένα μέρος της αλήθειας στους ανθρώπους, ή στην πραγματικότητα συμβαίνει  κάτι παρόμοιο με αυτά που λένε οι ποιητές, ότι δηλαδή τίποτα δεν ακούμε με ακρίβεια ούτε βλέπουμε; Και όμως αν αυτές οι αισθήσεις δεν είναι ακριβείς και σαφείς, φαντάσου οι άλλες. Γιατί όλες είναι κατώτερες από αυτές. Ή μήπως δεν σου φαίνονται; (Σωκράτης) 
   Ασφαλώς είπε.  (Σιμμίας)

Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2016

Εκκλησία τι σημαίνει




             
                                                    Εκκλησία

   Εκκλησία δεν σημαίνει κτήριο συγκέντρωσης πιστών, δεν σημαίνει ατελείωτες τελετουργίες, δεν σημαίνει εγκλωβισμό σε πεποιθήσεις σε προκαταλήψεις, σε δοξασίες και δόγματα.
   Χρόνια πολλά πίσω ο Σόλωνας θεσμοθέτησε την Εκκλησία του δήμου, τη συνάθροιση των πολιτών για να συζητηθεί το θέμα, να αναδειχθεί το πρόβλημα, να μεταδοθεί η γνώση, να αληθεύσει, να ληφθεί η σωστή απόφαση. Η απόφαση είχε, στόχο την κοσμιότητα της πόλης, δηλαδή την ευταξία την αρμονία την ομορφιά, κατ’ αντιστοιχία της συμπαντικής κοσμιότητας και σαν αποτέλεσμα την ευδαιμονία, την ευημερία των πολιτών.
   Εκκλησία παράγεται, προέρχεται,  από το εκ+καλώ καλώ σε σχέση κοινωνίας, ο πολίτης από την Αρχαία Ελλάδα ζητούσε νόημα προς τι; Γιατί; Προσπαθούσε να βρεί τη σχέση αιτίου αποτελέσματος, ερευνούσε το Λόγο, από τον οποίο γεννιούνται όλα τα υπόλοιπα, είχε μεταφυσικές ανησυχίες, συγκρότησε πόλεις, ανέδειξε έτσι επιστήμες, τέχνες, αξίες παιδείας, πολιτισμό. 
  Το όνομα το υιοθέτησε ο Χριστιανισμός για να δηλώσει τη συγκέντρωση τη σύναξη των πιστών σε σώμα ενεργό, συμμετοχικό που εκφράζει τρόπο και τόπο συνύπαρξης. Η συμμετοχή στην Εκκλησία των πιστών είναι μετοχή σε σχέση κοινωνίας, όπου υπάρχει ξέχασμα του εαυτού μας, απομάκρυνση εγωπαθών τάσεων, εγωϊσμών.
    Εκκλησία σώμα όπου, η ζωή βασίζεται στην αγάπη, βιώνεται με αγάπη, δηλαδή σημαίνει συμμετοχή, συναλληλία, αλληλεγγύη, στήριξη σε κάθε δυσκολία, προσφορά, δόσιμο χωρίς ανταμοιβή, σημαίνει δηλαδή τρόπο ύπαρξης που πραγματώνεται ο σεβασμός, η ευθύνη, η δικαιοσύνη, ο αγώνας για το καλό, η συγχώρεση, η ολιγάρκεια,..... σαν εσωτερικές επιλογές.
   Στο εκκλησιαστικό γεγονός, η αλήθεια δεν είναι αποτέλεσμα μαθηματικού λογισμού, ούτε σχεδιασμού με βάση οικονομικά συμφέροντα και το χρήμα, αλλά γνώσης που κοινωνείται, γνώσης που είναι γέννημα λόγου έρωτα-αγάπης, σχεδιασμού που έχει βάση τον άνθρωπο και προτεραιότητα τις ανθρώπινες σχέσεις.
   Επομένως Εκκλησία είναι έννοια ασυμβίβαστη από τη βάση της με τις λέξεις ατομικό συμφέρον, ιδιοτέλεια, ατομοκεντρισμός, απληστία, αδιαφορία, αδράνεια, ασέβεια, μεγαλομανία, ματαιοδοξία, δεν περιλαμβάνει φόβο, καταναγκασμό, κατασφάλιση ή εξασφάλιση του ατόμου,  σημαίνει δρόμο και πορεία προς την ελευθερία, το φώς.




Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2016

Το Φταίξιμο






                                                                   Ποιός φταίει;



  Στους καναπέδες ξαπλωμένοι στις καρέκλες καθισμένοι συζητάμε αναλύουμε πράγματα, θέματα, γεγονότα.

  Πως βρεθήκαμε σε αυτή την κατάσταση, πώς φτάσαμε σε αυτή την κατάντια; Άραγε ποιος φταίει; φταίνε αυτοί που μας κυβερνούν  αυτοί που μας διοικούν, φταίνε οι υπάλληλοι, φταίνε οι άλλοι, φταίει το κράτος...εμείς δε φταίμε σε τίποτα.

  Απευθύνουμε κατηγορίες ύβρεις ενίοτε κατάρες για βουλευτές, υπουργούς, δημάρχους, η οργή κυριεύει τα μέσα μας, κατατρώει το είναι μας, αλλά συνεχίζουμε χωρίς ίχνος αυτοκριτικής, ντροπής, αυτοσυνειδησίας.

  Φωνάζουμε για το πελατειακό σύστημα που υπηρετούν και όταν έλθει η ώρα το παιδί μας να πάει στρατιώτης… τρέχουμε να βρούμε το μέσον για να έλθει το παιδί κοντά στην Αθήνα στην πόλη που ζούμε… στον Έβρο στη Λήμνο ποιος θα υπηρετήσει; Τα παιδιά των άλλων λέμε των συνανθρώπων μας, εμείς δεν είμαστε βλάκες.

  Κατασκευάζουμε το αυθαίρετο, καταπατούμε το δημόσιο χώρο, την πλατεία καταστρέφουμε το δάσος, αλλοιώνουμε το φυσικό τοπίο, τρέχουμε πάλι να βρούμε τον πολιτικό, να τακτοποιήσει το θέμα σε βάρος του δημόσιου, του συλλογικού συμφέροντος… σιγά τώρα και τι έγινε… όμως σκίζουμε τα ιμάτια μας για τη δημοκρατία, πάμε και στην Εκκλησία να ανάψουμε κεριά, να κάνουμε σταυρούς για τη σωτηρία λέει της ψυχής μας.
  Το μόνο που μας ενδιαφέρει τελικά είναι ο εαυτός μας και μόνο, η έννοια της κοινωνίας, της κοινωνικής συνύπαρξης, της πράξης όχι της θεωρίας, είναι πολύ μακρινές για μας.

  φωνάζουμε ότι υπηρετούν συμφέροντα και εμείς πρώτοι απαιτούμε, να υπηρετήσουν το ατομικό μας συμφέρον, σε βάρος των συμπολιτών μας.

Λέμε ότι δεν πράττουν δεν κάνουν πράγματα, έργα σπουδαία και εμείς πρώτοι δεν κάνουμε, ο μηχανικός κρατώντας το μέτρο, ο γιατρός κρατώντας το νυστέρι, ο γεωργός το αλέτρι, ο έμπορος το ζύγι, ο δάσκαλος την κιμωλία.

  Είναι καιρός να αφήσουμε τα λόγια και να πράξουμε το καλό, το όμορφο κάθε μέρα σε ό,τι κάνουμε, με στόχο το συλλογικό συμφέρον, γιατί διαφορετικά δεν θα υπάρξει αλλαγή, ούτε και σωτηρία καμία της ψυχής.