Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2016

Έμποροι των Εθνών 1 ( Πολιτική-Παπαδιαμάντης )





 

                                      Έμποροι των Εθνών  Α.  Παπαδιαμάντης

Το μυθιστόρημα· Οι Έμποροι των Εθνών, του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, διαδραματίζεται  το έτος 1119. Τόπος του είναι η Νάξος, όπου ένας πλούσιος ευπατρίδης, ο Ιωάννης Μούχρας, κατεδίωκε τους πειρατές, με σκοπό νά πάρει δίπλωματα ναυάρχου ευπατρίδη και άλλά από την Πολιτεία της Βενετίας.

         Εν έτει σωτηρίω 1199 , ουδείς καθ' όλον το Αιγαίον πέλαγος είχεν ωραιοτέραν σύζυγον της του Ιωάννου Μούχρα, πλουσίου ευπατρίδου, κατοικούντος εν Νάξω. Αλλά τούτο δεν εκώλυεν αυτόν του να εκτελή παραβόλους εκδρομάς κατά των Γενουαίων πειρατών, των ενοχλούντων αδιαλείπτως τους Βενετούς επιδρομείς και τους φιλήσυχους νησιώτας.
Ο Ιωάννης Μούχρας κατώκει κατά την άκραν του Νεοχωρίου επί τίνος λόφου παρά την θάλασσαν. Η οικία του, μεγάλη και ευπρεπής, ήτο ωχυρωμένη με τρεις πύργους και υψηλόν τείχος. Ενομίζετο δε ως άσυλον εν τω τόπω. Ο Ιωάννης Μούχρας είχε λάβει εκ προγόνων προνόμια παρά των Βενετών, άτινα εφύλαττε και διεξεδίκει επιμόνως
…..

      Ο γραμματοφόρος προσεκύνησε και εξήλθεν. Ο δε Σανούτος ανέγνω και εκ τρίτου την επιστολήν, και εφαίνετο όλος απησχολημένος υπό διαλογισμού τινος. Περιήλθε τρίς ή τετράκις εν τώ ευρυχώρω θαλάμω της γαλέρας του, τώ έχοντι  έπιπλα  μεγαλοπρεπή. Τέσσαρα μεγάλα ανάκλιντρα έκειντο παρά τους τοίχους,έχοντα κόκκινον σήρικον ύφασμα. Στρογγύλη τράπεζα ίστατο εν τώ μέσω, ανέχουσα μέλαιναν στήλην εξ εβένου στηρίζουσαν τον όροφον. Εξ αυτής εκρέμαντο αργυραί πολύφωτοι λυχνίαι, μιμούμεναι η πρώτη όφιν επτακέφαλον, η ετέρα τον λέοντα του Αγίου Μάρκου, η τρίτη ξίφος κεκυρτωμένον, η δε άλλη Σειρήνα με προεξέχοντας μαστούς. Επί της τραπέζης έκειντο αγαλμάτιά τινα. Η Αφροδίτη εν εκστάσει πρό του κατόπτρου, η Ψυχή λιπόθυμος εις τας αγκάλας του Έρωτος, ο Άγιος Μάρκος συγγράφων το Ευαγγέλιον και ο Ερρίκος Δάνδολος, ο θείος του Σανούτου. Η κλίνη, εφ’ ής εκοιμάτο ο Σανούτος, έκειτο όπισθεν διπλών χρυσοϋφών παραπετασμάτων, και εμιμείτο σπήλαιον με σταλακτίτας αργυρούς, κρεμάμενους εκ της οροφής..

       Τι εζήτει η Βενετία πέμπουσα τους στόλους τούτους εις το Αιγαίον; Ό,τι ζητεί ο σφαγεύς παρά του θύματος, τας σάρκας αυτού, ίνα κορέση την πείναν του. Διατί αι ιδιωτικαί αύται και κεκυρωμέναι με τα σήματα του Αγίου Μάρκου επιχειρήσεις; Διατί οι τοσούτοι εργολάβοι των κατακτήσεων, των ως διά δημοπρασίας εκτελουμένων; Η Βενετία προσηγόρευεν εαυτήν Πολιτείαν, και είχεν υιούς τυράννους. Τοις έδιδε το χρίσμα της και τους έπεμπεν ίνα κατακυριεύσωσι της γής. Η γενεαλογία της πολιτικής είναι συνεχής και γνησία κατά τους προγόνους. Η αργία εγέννησε την πενίαν. Η πενία έτεκε την πείναν. Η πείνα παρήγαγε την όρεξιν. Η όρεξις εγέννησε την αυθαιρεσίαν. Η αυθαιρεσία εγέννησε την ληστείαν. Η ληστεία εγέννησε την πολιτικήν. Ιδού η αυθεντική καταγωγή του τέρατος τούτου. Τότε και τώρα, πάντοτε η αυτή. Τότε διά της βίας, τώρα διά του δόλου… και διά της βίας. Πάντοτε αμετάβλητοι οι σχοινοβάται ούτοι, οι Αθίγγανοι, οι γελωτοποιοί ούτοι πίθηκοι (καλώ δε ούτω τους λεγομένους πολιτικούς). Μαύροι χαλκείς κατασκευάζοντες δεσμά διά τους λαούς εν τη βαθυζόφω σκοτία του αιωνίου εργαστηρίου των………..

     Εδώ ο Παπαδιαμάντης περιγράφει μέσα σε λίγα λόγια  τι σημαίνει να είσαι Μεγάλη Δύναμη στον καιρό σου και να κάνεις ό,τι θέλεις, ό,τι επιθυμείς, να επιβάλλεις τους όρους σου εκμεταλλευόμενος την αδυναμία των άλλων και επι πλέον τι σημαίνει πολιτικός και πολιτική όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε όλο τον κόσμο…..Οι σκέψεις του δεν παύουν να είναι και σήμερα επίκαιρες.

                                          



Τετάρτη, 1 Ιουνίου 2016

Προστασία Περιβάλλοντος






                                            

                                          ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ  ΤΟΥ  ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ


     Η προστασία του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος αποτελεί υποχρέωση της διοίκησης αλλά και ευθύνη του καθ' ενός.
    Δεν μπορεί στο όνομα της όποιας “ανάπτυξης” να υποθηκεύεται το μέλλον των γενεών που ακολουθούν, να καταστρέφεται ο φυσικός πλούτος, να λεηλατείται η δημόσια γή.
Η αρχή της βιώσιμης και αειφόρου ανάπτυξης επιβάλλει τη διαφύλαξη του φυσικού περιβάλλοντος και των οικοσυστημάτων που το αποτελούν για τις επόμενες γενιές χωρίς να αποκλείει το σχεδιασμό και την υλοποίηση έργων, που είναι απαραίτητα για την ανάπτυξη κυρίως την οικονομική της τωρινής γενιάς.
Δεν χρειάζεται εφησυχασμός και αδράνεια όταν παγκοσμίως έχει κτυπήσει το καμπανάκι για κλιματολογικές αλλαγές από το φαινόμενο του θερμοκηπίου όταν οι χώρες του Ευρωπαϊκού νότου απειλούνται με ερημοποίηση.
Η ανάπτυξη με στόχο μόνο το οικονομικό κέρδος, με απληστία, χωρίς όρια, χωρίς σεβασμό του φυσικού περιβάλλοντος, είναι σκέτη παράνοια. Η σχέση μας με την φύση είναι σχέση ερωτική, σχέση αγάπης. Καταστρέφοντας τη φύση χάνουμε σε ηρεμία, σε ισορροπία, σε ελευθερία, σε καθαρότητα, σε υγεία.
Η επαφή με τη φύση ησυχάζει και ελευθερώνει το νου. Ένας τέτοιος νους αποκτά νοημοσύνη, ξεφεύγει από τη σκλαβιά της ρουτίνας, του γραφείου, των τελετουργιών, δρά και δημιουργεί. Όπου υπάρχει δράση, δημιουργικότητα εξαφανίζεται η κακία, η μιζέρια, η βία, η αθλιότητα, το μίσος, οι αρνητικές συμπεριφορές που οδηγούν στη θλίψη, στη φθορά,  στην καταστροφή.
Η Ελλάδα είναι ένας τόπος που σε παγκόσμια κλίμακα, διαθέτει ένα από τα πλέον σημαντικά οικοσυστήματα σε χλωρίδα και πανίδα, ένα  μοναδικό και σπάνιο φυσικό πλούτο.
Ας τα διατηρήσουμε, ας τα διαφυλάξουμε. Ας πούμε, όχι στην καταστροφή του εθνικού μας πλούτου, όχι σε αναπτυξιακές πολιτικές, που έχουν σαν στόχο το ατομικό συμφέρον και μοναδικό σκοπό το υλικό κέρδος,  συσσωρεύοντας πλούτο στα ταμεία ορισμένων εταιρειών ελληνικών και ξένων συμφερόντων.



       

Πέμπτη, 24 Μαρτίου 2016

Το Νόημα 25ης Μαρτίου 1821




                                                       

                               Το Νόημα της 25ης Μαρτίου 1821

  Επανάσταση του 21, τι είναι επανάσταση; Η λέξη προέρχεται  από το ρήμα επανίστημι (επί+ανα+ίστημι) σημαίνει ανεγείρομαι, ξεσηκώνομαι, αλλάζω ριζικά τα κακώς κείμενα, σημαίνει σπάσιμο των δεσμών, κατάργηση της δουλείας.
   Υπενθυμίζει στις νεότερες γενιές, τις ηρωικές πράξεις και θυσίες του λαού μας, αποτελώντας βασικό στοιχείο αυτογνωσίας των Ελλήνων, για το παρελθόν και την Ιστορία τουςž. Στοιχείο αυτοσυνείδησης, Ελευθερίας, Δημοκρατίας, Παιδείας, λέξεων με περιεχόμενο ονειρικό, με νόημα βαρύ, με παρελθόν, παρόν και μέλλον, λέξεων γεμάτων ουσίας και ζωής.
  Οδηγεί σε φωτεινούς δρόμους. Γιατί σε μια εποχή, όπως τη σημερινή που χαρακτηρίζεται από κρίση  αξιών, αρχών και ιδανικών η επέτειος της 25ης Μαρτίου 1821 διδάσκει, το μεγαλείο της θυσίας για το κοινό συμφέρον, την πίστη σε ένα ανώτερο σκοπό, την φιλοπατρία, την υπέρβαση του εαυτού και τον ηρωισμό.
   Η πολιτική αξία της.μέγιστη. Γιατί δεν αρκεί ένας μεγάλος λαός για τις μεγάλες πράξεις. Απαιτούνται ηγέτες. Απαιτείται πολιτική βούληση. Χρειάζεται ηθική και πνευματική προετοιμασία (βάση της πολιτικής) για την κατάκτηση των στόχων, αρετή (πυρήνας της πολιτικής) για την εφαρμογή αξιών, την επίτευξη της ευδαιμονίας των πολιτών.
   Λείπει από τη ζωή μας το ευγενικό, το αισθητικό, το πνευματικό, το λογικό. Η ψυχή γυμνώθηκε, λεηλατήθηκε, ποδοπατήθηκε..............................
«Φώς και πάλι Φώς η ψυχή που μάχεται»…….Ο. Ελύτης
«Διά όλα αυτά γράφω εδώ,....διά να χρησιμεύουν αυτά όλα εις τους μεταγενεστέρους και να μάθουν να θυσιάζουν διά την πατρίδα τους και θρησκεία τους περισσότερη Αρετή....Χωρίς Αρετή και πόνο εις την πατρίδα και πίστη εις την πατρίδα και πίστη εις την θρησκεία τους έθνη δεν υπάρχουν….......Τούτην την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί και σοφοί και αμαθείς,... Είμαστε εις το εμείς και όχι εις το εγώ»........Γ. Μακρυγιάννης
  «Tο χάραμα επήρα
Tου Ήλιου το δρόμο,
Kρεμώντας τη λύρα
Tη δίκαιη στον ώμο,
Kι’ απ’ όπου χαράζει
Ώς όπου βυθά,
Tα μάτια μου δεν είδαν τόπον ενδοξότερον από τούτο το αλωνάκι»
.............................................................Δ.Σολωμός
   Aκριβώς για να μην μένουμε στη θεωρία, πρέπει να ανακτήσουμε τις αξίες, τις αρχές παιδείας και δημοκρατίας που γέννησε αυτός ο τόπος και να τις εφαρμόσουμε στην πράξη στη γειτονιά, στη δουλειά, στο σχολιό, στο χωριό, στην πόλη, σε κάθε μέρος, να παλέψουμε με όπλα τις αξίες αυτές, κατά της μεγαλομανίας, της απληστίας, της ανομίας, της συναλλαγής, της διαφθοράς, της βίας, της κακότητας, του φθόνου......Έχουμε βάλει στη ζωή μας προτεραιότητα τα υλικά αγαθά τα οικόπεδα, τα σπίτια, τα αυτοκίνητα,.....πρέπει να βάλουμε τις ανθρώπινες σχέσεις.
   Απαιτείται να αλλάξουμε λοιπόν σκέψεις και συμπεριφορές, να επαναφέρουμε στη ζωή σαν κέντρο τον Άνθρωπο και σαν σκοπό το συλλογικό συμφέρον. Χρειάζεται να μεταδώσουμε και να μεταγγίσουμε με τις σκέψεις μας, τις πράξεις μας, Παιδεία-Δημοκρατία. Να ορθώσουμε το ανάστημά μας απέναντι στη μετριότητα, το ολίγον, τη μικροπρέπεια, την ασχήμια, την έπαρση.
    Μόνο με συνειδητοποίηση του Είναι μας, της λέξης Ελευθερία που σημαίνει απαλλαγή από τον εγωϊσμό, το ψέμα, την ασέβεια την αδικία, τη φιλοπλουτία, την ιδιοτέλεια, θα τιμήσουμε όλους Αυτούς που έδωσαν τη ζωή τους για την Ελευθερία. Έχουμε Καθήκον, έχουμε Χρέος απέναντι στη χώρα, απέναντι στα παιδιά μας, απέναντι στον κόσμο όλο, να δράσουμε να πράξουμε.

                        


  

Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2016

Πολιτικά ( Πολιτεύματα ) Αριστοτέλης








        ΠΟΛΙΤΕΥΜΑΤΑ

                          Αριστοτέλης Πολιτικά 1279a22–1279b10

"Φανερὸν τοίνυν ὡς ὅσαι μὲν πολιτεῖαι τὸ κοινῇ συμφέρον σκοποῦσιν, αὗται μὲν ὀρθαὶ τυγχάνουσιν οὖσαι κατὰ τὸ ἁπλῶς δίκαιον, ὅσαι δὲ τὸ σφέτερον μόνον τῶν ἀρχόντων, ἡμαρτημέναι πᾶσαι καὶ παρεκβάσεις τῶν ὀρθῶν πολιτειῶν: δεσποτικαὶ γάρ, ἡ δὲ πόλις κοινωνία τῶν ἐλευθέρων ἐστίν.
Διωρισμένων δὲ τούτων ἐχόμενόν ἐστι τὰς πολιτείας ἐπισκέψασθαι, πόσαι τὸν ἀριθμὸν καὶ τίνες εἰσί, καὶ πρῶτον τὰς ὀρθὰς αὐτῶν: καὶ γὰρ αἱ παρεκβάσεις ἔσονται φανεραὶ τούτων διορισθεισῶν".....................

«Είναι φανερό ότι όσα πολιτεύματα έχουν στόχο το κοινό συμφέρον, αυτά ορθά λέγονται κατά το απλό δίκαιο, όσα δε έχουν στόχο το συμφέρον των αρχόντων μόνο, είναι αμαρτωλά και παρεκτροπές των ορθών πολιτευμάτων: δηλαδή αυταρχικά, η δε πόλη είναι κοινωνία των ελευθέρων πολιτών.

     Ακριβώς δε προσδιορίζονται αυτά, ακολουθεί το θέμα για έρευνα που αφορά στα πολιτεύματα, πόσα στον αριθμό και ποία στη φύση είναι, και κατά πρώτον τα ορθά από αυτά· γιατί οι παρεκτροπές θα παρουσιαστούν  ακριβώς από αυτό τον προσδιορισμό  των ορθών πολιτευμάτων.  
   Αφού λοιπόν «πολιτεία» και «πολίτευμα» είναι ταυτόσημα, το πολίτευμα δε είναι η  εξουσία που κυριαρχεί στις πόλεις, κατ’ ανάγκη δε αυτή η εξουσία που κυριαρχεί εκπροσωπείται ή από τον ένα ή από τους λίγους ή από τους πολλούς, όταν μεν ο ένας ή οι λίγοι ή οι πολλοί διοικούν για το κοινό συμφέρον, κατ' ανάγκη  τα πολιτεύματα αυτά είναι ορθά, τα δε πολιτεύματα, στα οποία η διοίκηση αποβλέπει στο ατομικό συμφέρον ή του ενός ή των λίγων ή των πολλών, είναι παρεκτροπές. Γιατί το θέμα έχει ως εξής: ή δεν είναι πολίτες αυτοί που μετέχουν της διοίκησης, ή είναι οπότε πρέπει να εργάζονται για το κοινό συμφέρον. Ονομάζουμε δε συνήθως τη μοναρχία μεν που έχει στόχο το κοινό συμφέρον β α σ ι λ ε ί α , τη διοίκηση δε των λίγων, που είναι όμως περισσότεροι από τον ένα, α ρ ι σ τ ο κ ρ α τ ί α  (ή για το ότι διοικούν οι άριστοι ή για το ότι διοικούν για το καλό της πόλης), όταν δε οι πολλοί [οι πολίτες] ασκούν την εξουσία και μάλιστα για το κοινό συμφέρον, ονομάζουμε το πολίτευμα με το κοινό όνομα όλων των πολιτευμάτων, π ο λ ι τ ε ί α. (Και το ερώτημα είναι εύλογο γιατί η διαφορά είναι, ένας μόνος ή οι λίγοι μπορεί να είναι καλύτεροι από τους άλλους στην αρετή, δύσκολο όμως οι πολλοί να μετέχουν στον ίδιο βαθμό σε κάθε είδος αρετής, εκτός από την πολεμική, διότι αυτή είναι που ταιριάζει πολύ στο πλήθος. Για το λόγο ακριβώς αυτό, τον  κυρίαρχο ρόλο στην πολιτεία αυτή έχει η τάξη των πολεμιστών και έτσι στα αξιώματα εδώ μετέχουν μόνο αυτοί που έχουν το δικαίωμα να φέρουν τα όπλα. Παρεκτροπές δε των πολιτευμάτων που αναφέραμε είναι, της βασιλείας μεν  η τυραννίδα, της αριστοκρατίας δε η ολιγαρχία, της δε πολιτείας η δημοκρατία· διότι η μεν τυραννίδα είναι μοναρχία προς το συμφέρον του τυράννου, η ολιγαρχία προς το συμφέρον των πλουσίων, η δε δημοκρατία προς το συμφέρον των φτωχών [πολλών], ουδεμία δε από αυτές για το κοινό συμφέρον».
   Διαβάζοντας αυτό το απόσπασμα του κειμένου του Αριστοτέλη βλέπουμε ότι χωρίζει τα πολιτεύματα σε ορθά και παρεκτροπές με κύριο κριτήριο το συλλογικό συμφέρον. Όταν στόχος είναι το κοινό συμφέρον η μοναρχία ονομάζεται βασιλεία η διοίκηση των λίγων αριστοκρατία και η διοίκηση των πολλών (του λαού) πολιτεία, αυτά είναι τα ορθά πολιτεύματα…. Όταν στόχος δεν είναι  το συλλογικό καλό τότε έχουμε παρεκτροπές όπως την τυραννίδα, την ολιγαρχία, τη «δημοκρατία»