Κρίτων (Υμνος προς την Πατρίδα) Πλάτωνας

              
                                                     ΥΜΝΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΑΤΡΊΔΑ
                                       Ο Σωκράτης απευθυνόμενος στον Κρίτωνα λέγει 
  

Μητρός τε καὶ πατρὸς καὶ τῶν ἄλλων προγόνων ἁπάντων τιμιώτερoν ἐστιν πατρὶς καὶ σεμνότερον καὶ ἁγιώτερον καὶ ἐν μείζονι μοίρᾳ καὶ παρὰ θεοῖς καὶ παρ᾽ ἀνθρώποις τοῖς νοῦν ἔχουσι, καὶ σέβεσθαι δεῖ καὶ μᾶλλον ὑπείκειν καὶ θωπεύειν πατρίδα χαλεπαίνουσαν ἢ πατέρα, καὶ ἢ πείθειν ἢ ποιεῖν ἃ ἂν κελεύῃ, καὶ πάσχειν ἐάν τι προστάττῃ παθεῖν ἡσυχίαν ἄγοντα, ἐάντε τύπτεσθαι ἐάντε δεῖσθαι, ἐάντε εἰς πόλεμον ἄγῃ τρωθησόμενον ἢ ἀποθανούμενον, ποιητέον ταῦτα, καὶ τὸ δίκαιον οὕτως ἔχει, καὶ οὐχὶ ὑπεικτέον οὐδὲ ἀναχωρητέον οὐδὲ λειπτέον τὴν τάξιν, ἀλλὰ καὶ ἐν πολέμῳ καὶ ἐν δικαστηρίῳ καὶ πανταχοῦ ποιητέον ἃ ἂν κελεύῃ ἡ πόλις καὶ ἡ πατρίς, ἢ πείθειν αὐτὴν ᾗ τὸ δίκαιον πέφυκε· βιάζεσθαι δὲ οὐχ ὅσιον οὔτε μητέρα οὔτε πατέρα, πολὺ δὲ τούτων ἔτι ἧττον τὴν πατρίδα;” τί φήσομεν πρὸς ταῦτα, ὦ Κρίτων; ἀληθῆ λέγειν τοὺς νόμους ἢ οὔ;

    Από τη μητέρα και από τον πατέρα και από όλους τους άλλους προγόνους το πολυτιμότερο πράγμα είναι η πατρίδα και σεβαστότερο και αγιώτερο και σε ανώτερη θέση, κατά τη γνώμη των θεών και των φρονίμων ανθρώπων, και ότι πρέπει να σεβόμαστε και περισσότερο να υπακούμε και να αγαπάμε την πατρίδα, όταν οργίζεται, παρά τον πατέρα, και, ή να προσπαθούμε να την πείθουμε, ή να εκτελούμε ό,τι κι αν διατάζει. Και ή να υποφέρουμε, αν αυτή το θέλει, χωρίς το παραμικρό παράπονο, και αν θέλει ακόμα να μας δείρει ή να μας ρίξει στην φυλακή, ή να μας στείλει στον πόλεμο για να πληγωθούμε ή να σκοτωθούμε, όλα αυτά πρέπει να τα κάνουμε. Και έτσι είναι το σωστό. Μάλιστα δεν πρέπει να ξεφεύγουμε ούτε να οπισθοχωρούμε ούτε να εγκαταλείπουμε τη θέση μας, αλλά και στον πόλεμο και στα δικαστήρια και όπου αλλού, καθήκον μας είναι να εκτελούμε όσα διατάσσει η Πολιτεία και η πατρίδα, ή, το πολύ, αν εκείνο που διατάζει δεν μας φαίνεται δίκαιο, να της υποδείξουμε και να την πείσουμε ποιό είναι το δίκαιο. Να μεταχειριζόμαστε όμως βία, δεν είναι ασέβεια σε μια μητέρα, σε έναν πατέρα και πολύ περισσότερο στην πατρίδα;” Τι θα απαντήσουμε εμείς σε όλα αυτά, Κρίτων; Θα απαντήσουμε ότι οι νόμοι λένε αλήθεια ή όχι;

  Το συμπέρασμα  που βγαίνει από τον καταπληκτικό και γεμάτο πάθος λόγο του Σωκράτη είναι ότι, όποιος παραμένει στην πόλη έχει χρέος και καθήκον να σέβεται να αγαπά την πόλη, να υπακούει στους νόμους και στις διαταγές της είτε του αρέσουν είτε όχι.

Ορθή Γραφή άρθρο Καλλιόπης Πατέντα

Η ΔΙΑΦΘΟΡΑ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΔΙΑΣΑΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΛΟΓΙΚΟΥ

ΠΛΑΤΩΝ

Αποφάσισα να γράψω αυτό το κείμενο, γιατί στις διακοπές μου βρέθηκα σε μια ομάδα νεαρών που γράφουν Greeklish διότι τα θεωρούν πλέον διεθνή γλώσσα.

Όταν ρώτησα

-Μα δεν κατανοείτε ότι έτσι ξεχνάτε την ορθογραφία της γλώσσας μας;

Η απάντηση ήταν ότι η ελληνική γλώσσα είναι η μόνη στον πλανήτη που έχει τόσα φωνήεντα, τα οποία σε τελική ανάλυση δεν χρειάζονται. Ένα –ι-, ένα –ε- είναι αρκετά. Τι χρειάζονται το Υ, Η, ΟΙ, ΕΙ, ΑΙ, Ε,Ο,Ω;;

-Ο Ελευθέριος Αργυρόπουλος, που διδάσκει λεξάριθμους, αναφέρει ότι η λέξη Greeklish ισοδυναμεί με το μεταλλαγμένο προϊόν, το κώνειο και τον αργό θάνατο. Άρα τα Greeklish είναι το κώνειο την γλώσσας μας αλλά και του νου μας (διότι η γλώσσα είναι ο πλάστης της νοήσεως) και τον οδηγεί σε αργό θάνατο, τους είπα.

Με κοίταξαν με απορία. Ήταν η πρώτη φορά που άκουγαν, ότι η ελληνική γλώσσα έχει μαθηματική δομή. Αισθάνθηκα βαθιά θλίψη. Η άγνοιά τους μου θύμισε την δική μου.

Τελείωσα ως άριστη μαθήτρια σχολείο και πανεπιστήμιο, έμαθα τόσα άχρηστα πράγματα και κανείς ποτέ δε μου μίλησε για τη μαθηματική και μουσική δομή της γλώσσας μας π.χ. το –ν- και το –ς- που καταργήθηκαν στο τέλος της λέξης αναπτύσσουν τις δονήσεις του εγκεφάλου. Πειράματα νευροβιολογίας απέδειξαν ότι ο εγκέφαλος όταν έρχεται σε επικοινωνία με μελωδία που έχει αρμονία έχει την ικανότητα να α υ τ ο ι ά τ α ι σε βλάβες.

Όλα αυτά τα χρόνια στα μαθητικά θρανία μας έδειξαν πώς να γράφουμε σωστά μια λέξη αλλά δε μας εξήγησαν γιατί γράφεται έτσι. Αυτό το γιατί το έμαθα μεγάλη, όταν διάβασα το εκπληκτικό βιβλίο του Σημαιοφόρου Θεολόγου «Η ΛΟΓΙΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΓΡΑΦΙΑΣ». Είμαι σίγουρη ότι αν τα παιδιά μας το διδάσκονταν στο σχολείο δεν θα έγραφαν ποτέ Greeklish γιατί θα γνώριζαν.

Ο ΠΛΑΤΩΝ γράφει στον ΚΡΑΤΥΛΟ ότι:

Η γλώσσα μας είναι έργο ουράνιων αστρονόμων και νομοθετών. Η ονοματοδοσία των όντων δεν είναι τυχαία.

Με αυτή τη θέση συμφωνεί ο Σημαιοφόρου Θεολόγος , ο οποίος διδάσκει ότι η ελληνική γλώσσα είναι μήτηρ και τροφός όλων των διαλέκτων του πλανήτη, ότι είναι προ κοσμική και ηλιακή.

Η ελληνική γλώσσα αποτελείται από 7 φωνήεντα. Σύμφωνα με τον κώδικα ΦΩΝΗΕΝ = το φως του ΝΟΟΣ που φανερώνεται. Άρα το φωνήεν φωτίζει με πολλούς τρόπους το νόημα των άφωνων που συνοδεύει.

Πρώτο φωνήεν το ΑΛΦΑ, σημαίνει :

Α=αρχική δύναμις
Λ=ηλιακού φωτισμού
ΦΑ=από την αρχική δύναμη

Όπως το ηλιακό φως εμπεριέχει και τα 7 χρώματα της ίριδος, έτσι και το φωνήεν Άλφα σημαίνει το πρώτο, το λευκό, το άριστον και εμπεριέχει τις δυνάμεις όλων των άλλων φωνηέντων.

Άρα το Α δεν είναι τυχαία το πρώτο φωνήεν. Αυτό το ΑΛΦΑ ως δύναμις φωτισμού όταν θελήσει να πορευτεί γίνεται Ε.


Το δεύτερο φωνήεν λοιπόν, είναι το ΕΨΙΛΟΝ

Ε=δύναμις του ΑΛΦΑ εκπορευόμενη
Ψ(Π+Σ)=πυρ εσωτερικόν
Ι=κατερχόμενον
Λ=εκ του ΗΛΙΟΥ
Ο=σε χώρον ορισμένον


Πότε βάζουμε Ε, πότε ΑΙ;
Το ΑΙ έχει την έννοια του αιώνιου (αιώνια δύναμις)

Το Ε δηλώνει την κίνηση, πορεία, έκταση

Έχουμε τις λέξεις ΑΙΩΝ και ΕΩΝ. Αυτές οι δύο λέξεις ακούγονται το ίδιο αλλά μεταφέρουν διαφορετικές πληροφορίες.

ΑΙΩΝ σημαίνει

Α=αρχική δύναμις ηλιακού φωτισμού
Ι=συνεχής κάθοδο, τροφοδοσία που απαύστως γίνεται σε συνδυασμού με το άφωνο (Ν) σημαίνει την Αρχική δύναμη που απαύστως κατέρχεται και ορίζει την έννοια του αιωνίου.
Αυτή η αρχική δύναμις κατέρχεται στο γήινο χώρο (Ω) δια του Νου και Νόμου

Αν το γράψω, αντί με ΑΙ, με Ε:
το ΕΩΝ είναι μετοχή ρήματος ΕΑΩ=ΕΩ και σημαίνει σου επιτρέπω

Ε=προχωρά
Ω=επί του πλανήτη
Ν=βάση νοός και νόμου

Το ΑΙ είναι μια ουράνια και αιώνια δύναμις, ενώ το Ε δηλώνει μια πρόσκαιρη επί του πλανήτη λειτουργία.


Πότε βάζουμε Ι, πότε Η, και πότε Υ;
Το Ι σημαίνει το λίγο, το αφανές που πάντα τροφοδοτεί έστω κι αν εμείς δεν το αντιλαμβανόμαστε.

Π.χ. ΡΙΖΑ= ροή ζωής
Βάζουμε Ι και όχι Η διότι λίγο-λίγο τροφοδοτείται και είναι μυστική η τροφοδοσία, γιατί είναι κάτω από τη γη. Αν ήταν Η, ΡΗΖΑ, θα σήμαινε ότι η τροφοδοσία αυτή είναι φανερή.

Το Υ δηλώνει σύμφωνα με τον κώδικα μεγάλη συσσώρευση.
Π.χ. ΦΥΣΙΣ= φως σε πολύ μεγάλη συσσώρευση (Υ), εσωτερικό (Σ), το οποίο απαύστως τροφοδοτεί και τροφοδοτείται (Ι).
Αν γράψουμε ΦΥΣΗ σημαίνει το φως το εσωτερικό το οποίο φανερώνεται (Η) και ακινητοποιείται.
Η Γενική είναι ΦΥΣΕΩΣ και όχι «της Φύσης» διότι η κατάληξη ΕΩΣ σημαίνει ότι το φως σκορπίζεται σε όλο τον πλανήτη.
Το –Η- δηλώνει τη διπλή κάθοδο και φανέρωσε της ακτινοβολίας.
Π.χ. ΗΡΑ= η ενέργεια που ρέει επάνω και κάτω σε ισορροπία. Σύμφωνα με το μύθο όταν γεννήθηκε ο Ηρακλής, ο Δίας έδωσε εντολή στον Ερμή να τον θηλάσει από το στήθος της Ήρας ενώ εκείνη κοιμόταν για να γίνει αθάνατος. Η Ήρα ξύπνησε, τραβήχτηκε, το γάλα της χύθηκε και από αυτό δημιουργήθηκαν τα αστέρια και οι γαλαξίες. Άρα οι γαλαξίες και τα αστέρια δημιουργήθηκαν από την ενέργεια που ρέει σε ισορροπία. Όταν γνωρίζουμε την σημασία των λέξεων οι μύθοι αποκωδικοποιούνται εύκολα.

Πότε γράφουμε ΚΤΗΡΙΟ ή ΚΤΙΡΙΟ;

Γράφουμε το ΚΤΙΡΙΟ με -ι- όταν είναι σχέδιο σε χαρτί ,όταν είναι ακόμη μία ιδέα . Όταν όμως υλοποιηθεί ,γίνει φανερό τότε γράφεται με Η ,ΚΤΗΡΙΟ !

Πότε χρησιμοποιούνται οι δίφθογγοι ΕΙ και ΟΙ;

Το Ε δηλώνει πορεία, κίνηση, έκταση. Άρα όταν ακούω ένα –Ι- που περιέχει την έννοια της εκτάσεως, επιλέξουμε –ΕΙ-.

Π.χ. το ρήμα ΑΛΕΙΦΩ. Για να αλείψω πρέπει να κάνω κίνηση επί κάποιας εκτάσεως. Το ουσιαστικό ΑΛΟΙΦΗ γράφεται με –ΟΙ- γιατί θέλει ένα περιορισμένο χώρο.

Στο ρήμα ΠΛΕΩ ή ΠΛΕΙΩ, το –ε- δείχνει την πορεία. Στο ουσιαστικό ΠΛΟΙΟΝ δηλώνει τον περιορισμένο χώρο.

Ο δίφθογγος ΟΥ
ΟΥ=δηλώνει χώρο με συσσώρευση μεγάλης δύναμης

Π.χ. ΝΟΥΣ= Η δύναμις του ΝΟΟΣ σε πολύ μεγάλη συσσώρευσης. Τα δύο Ο (ΟΟ) είναι το σύμβολο του Απείρου (∞).
8=οκτώ, ο χώρος κάτω.

Αυτό δείχνει ξεκάθαρα ότι το όνομα δηλώνει το ονομαζόμενον. Υπάρχει σχέση μεταξύ σημαίνοντος και σημαινομένου.

Π.χ. ΟΥΡΑΝΟΣ:
ΟΥ- χώρος μεγάλης συσσώρευσης δυνάμεως από όπου θα κατέλθουν δια
ΡΑ- ροής φωτοενεργειών
ΝΟΣ- πειθαρχώντας στο Νόμον του Συμπαντικού Νοός

Πότε βάζουμε Ο ή Ω ;
Συμφώνα με τον κώδικα το Ω δηλώνει τον γήινο χώρο ενώ το Ο τον περιορισμένο χώρο

ΟΙ Έλληνες ονόμαζαν την ΑΥΓΗ =ΗΩ Η= Η ΦΑΝΕΡΩΣΙΣ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

Ω=ΣΤΗ ΓΗ

ΕΡΩΣ Ε=Η ΕΚΠΟΡΕΥΟΜΕΝΗ ΔΥΝΑΜΙΣ

Ρ=ΤΗΣ ΡΟΗΣ ΤΩΝ ΦΩΤΟΕΝΕΡΓΕΙΩΝ

Ω=ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ΦΘΑΝΟΥΝ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ

Η ΓΕΝΙΚΗ ΕΡΩΤΟΣ ΜΑΣ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΟΤΙ Ο ΕΡΩΣ ΕΙΝΑΙ Η ΔΥΝΑΜΙΣ ΠΟΥ Τ= ΣΤΕΡΕΩΝΕΙ Ο =ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ

ΟΝΕΙΡΟΝ = Ο ΧΩΡΟΣ ΟΠΟΥ ΡΕΕΙ Ο ΝΟΥΣ Οι ελληνίδες λέξεις αποκαλύπτουν το νόημα τους με απλό τρόπο όπως διαπιστώνετε

ΦΑΡΟΣ =ΡΕΕΙ ΦΩΣ , ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ =ΔΡΩ ΕΠΙ ΤΗΣ ΑΥΡΑΣ (Στην Επίδαυρο γίνονταν ενεργειακές θεραπείες)

ΠΥΡΑΜΙΣ = ΔΟΧΕΙΟ (ΑΜΙΣ) ΠΥΡΟΣ , ΑΣΤΡΑΠΗ =ΤΟ ΠΥΡ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ , ΔΙΟΝΥΣΟΣ=Ο ΝΟΥΣ ΤΟΥ ΔΙΟΣ

ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ ΧΕΙΡΩΝ =ΔΙΑ ΤΩΝ ΧΕΙΡΩΝ ΚΕΝΤΩ ΤΗΝ ΑΥΡΑ (Το όνομα του δηλώνει ότι ήταν βελονιστής και βιοθεραπευτής)

ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ =Ο ΔΙΔΩΝ ΣΚΑΛΑ ΝΟΗΣΕΩΣ ΚΑΙ ΓΝΩΣΕΩΣ ,Ο ΔΙΔΩΝ ΤΟ Σ=ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΚΑΛΟ κλπ

Τα φωνήεντα εκφράζουν τον ψυχισμό μας.

Ο G.Murroy, καθηγητής πανεπιστημίου ΟΞΦΟΡΔΗΣ, γράφει ότι η ελληνική γλώσσα είναι ο θρίαμβος των φωνηέντων. Τα πολλά φωνήεντα της γλώσσας μας αποδεικνύουν ότι οι Έλληνες είχαν συνείδηση.

Ποιος άνθρωπος έχει συνείδηση; Αυτός που γνωρίζει τι νιώθει, τι αισθάνεται και δεν φοβάται να νιώθει και να αισθάνεται.

ΟΙ Έλληνες δημιούργησαν την τέλεια αυτή γλώσσα για να εξερευνήσουν τα συναισθήματα τους, για να γνωρίσουν τον εαυτό τους.

Η ΖΑΚΛΙΝ ΝΤΕ ΡΟΜΙΓΥ γράφει ότι η ελληνική είναι η κατάλληλη γλώσσα για να μιλήσεις με τον εαυτό σου.

Πόσο τραγικό! εμείς αυτή την γλώσσα την ακρωτηριάζουμε μεθοδικά και σταδιακά.

Ακριβώς για αυτό θα βάλω ως επίλογο τους στίχους του Σεφέρη

ΠΟΤΕ ΘΑ ΑΝΘΙΣΟΥΝ ΤΟΥΤΟΙ ΟΙ ΤΟΠΟΙ ;

ΠΟΤΕ ΘΑ ΕΡΘΟΥΝ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

ΝΑ ΣΥΝΟΔΕΥΣΟΥΝ ΤΗΝ ΒΛΑΚΕΙΑ ΣΤΗΝ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΟΙΚΙΑ;;;


Καλλιόπη Πατέντα

Φαίδων 1 ( Περί γής α ) Πλάτωνας

             

                  ΦΑΙΔΩΝ 1 ( ΠΕΡΙ ΓΗΣ....Α )

                                 
    Λέγεται τοίνυν, ἔφη, ὦ ἑταῖρε, πρῶτον μὲν εἶναι τοιαύτη
ἡ γῆ αὐτὴ ἰδεῖν, εἴ τις ἄνωθεν θεῷτο, ὥσπερ αἱ δωδεκάσκυ-
τοι σφαῖραι, ποικίλη, χρώμασιν διειλημμένη, ὧν καὶ τὰ
ἐνθάδε εἶναι χρώματα ὥσπερ δείγματα, οἷς δὴ οἱ γραφῆς
καταχρῶνται. ἐκεῖ δὲ πᾶσαν τὴν γῆν ἐκ τοιούτων εἶναι, καὶ
πολὺ ἔτι ἐκ λαμπροτέρων καὶ καθαρωτέρων ἢ τούτων· τὴν
μὲν γὰρ ἁλουργῆ εἶναι [καὶ] θαυμαστὴν τὸ κάλλος, τὴν δὲ
χρυσοειδῆ, τὴν δὲ ὅση λευκὴ γύψου ἢ χιόνος λευκοτέραν,
καὶ ἐκ τῶν ἄλλων χρωμάτων συγκειμένην ὡσαύτως, καὶ ἔτι
πλειόνων καὶ καλλιόνων ἢ ὅσα ἡμεῖς ἑωράκαμεν……….

     Λέγεται λοιπόν, σύντροφε, είπε (ο Σωκράτης), πρώτον μεν ότι η γή, όταν την παρατηρήσει κανείς από επάνω, έχει την όψη των σφαιρών εκείνων, οι οποίες κατασκευάζονται από δώδεκα τεμάχια δέρματος, είναι λοιπόν σφαίρα πολύχρωμος και τα μέρη της διακρίνονται από τα χρώματα, τα οποία έχουν οι ζωγράφοι  και των οποίων απομιμήσεις είναι όσα χρώματα μεταχειρίζονται εδώ κάτω. Εκεί επάνω λοιπόν η γή έχει τέτοια χρώματα και μάλιστα πολύ λαμπρότερα και καθαρότερα από αυτά εδώ,ž αλλού μεν είναι βαμμένη με πορφύρα  και θαυμαστή η ομορφιά της, αλλού δε χρυσαφένια και αλλού πάλι κατάλευκη, λευκότερη από το γύψο ή το χιόνι, και τα άλλα χρώματα από τα οποία αποτελείται, είναι ομοίως περισσότερα και ωραιότερα από όσα εμείς έχουμε δεί.

    Ακόμη και αυτές οι κοιλότητες της γής, καθώς είναι τελείως συμπληρωμένες με νερό και αέρα, λαμποκοπούν μέσα εις τη ποικιλία των άλλων χρωμάτων και παίρνουν ένα είδος χρώματος, έτσι  ώστε η γή να παρουσιάζει την όψη μιας συνεχούς πολυχρωμίας με ενιαίο τόνο. Στη γη δε αυτή, η οποία έχει τέτοια  σύσταση, τα δένδρα που φυτρώνουν και τα άνθη και οι καρποί, φυτρώνουν με αναλογία,ž ομοίως και τα όρη και οι πέτρες  της έχουν με την ίδια αναλογία ωραιότερα και τη λειότητα και τη διαφάνεια και τα χρώματαž, αυτών των πετρών θρύψαλα είναι τα πετράδια, που εδώ κάτω τα θεωρούμε πολύτιμα, τα σάρδια και οι ιάσπιδες και οι σμάραγδοι και όλα τα όμοια,ž εκεί επάνω δε τίποτε δεν υπάρχει, που να μη είναι τέτοιο και ακόμη ωραιότερο απ' αυτά. Και αιτία τούτου είναι, ότι οι πέτρες εκείνοι είναι καθαρές και δεν έχουν ούτε καταφαγωθεί ούτε καταστραφεί, όπως οι εδώ, από τη σήψη και την άλμη που οφείλονται σε όσες ύλες έχουν συρρεύσει στους εδώ τόπους, αυτά είναι ακριβώς που φέρουν ασχήμιες και νοσήματα  στις πέτρες και στη γή και στα άλλα ζώα και φυτά. Η δε γή είναι στολισμένη και με όλους αυτούς τους πολύτιμους λίθους και επί πλέον με χρυσό και με άργυρο και με τα άλλα επίσης τα όμοια. Και ο διάκοσμος αυτός προσφέρεται φυσικά, από τον εαυτό του στα μάτια και είναι απ' αυτή την φύση του ολοφάνερος και τόσο άφθονος, τόσο μεγαλοπρεπής και απλωμένος παντού στη γή, ώστε αυτή με την όψη της να αποτελεί θέαμα για καλότυχους θεατές.

       

Τίμαιος 5 ( Σώμα-Καρδιά ) Πλάτωνας

                                               ΤΙΜΑΙΟΣ  ( ΣΩΜΑ, ΚΑΡΔΙΑ )

70b….«τήν δε δή καρδίαν άμμα των φλεβών και πηγήν τού περιφερομένου κατά πάντα τα μέλη σφοδρώς αίματος εις την δορυφορικήν οίκησιν κατέστησαν, ίνα, ότε ζέσειεν τό τού θυμού μένος, τού λόγου παραγγείλαντος ως τις άδικος περί αυτά γίγνεται πράξις έξωθεν ή καί τις από των ένδοθεν επιθυμιών»………

…..Την καρδιά, που αποτελεί δεσμό των φλεβών και πηγή του αίματος, το οποίο κυκλοφορεί με δύναμη σε όλα τα μέλη του σώματος, την όρισαν να είναι φύλακας, φρουρός, ώστε όταν μαίνεται ο θυμός, επειδή το λογικό ανήγγειλε ότι συμβαίνει κάποια άδικη πράξη στο σώμα, είτε από εξωτερικά αίτια είτε εσωτερικές επιθυμίες, τότε η καρδιά μέσω όλων των φλεβών μεταφέρει αμέσως, τις συμβουλές η τις απειλές, σε όλα τα μέλη του σώματος τα οποία μπορούν να τις αισθανθούν, ώστε να υπακούσουν και να συμμορφωθούν, αφήνοντας έτσι το άριστο να διευθύνει τα πάντα.

       Όταν προσδοκά κακά και φουντώνει η οργή η καρδιά ταράζεται, οι Θεοί γνωρίζοντας από πριν ότι το φούντωμα του θυμού προέρχεται αποκλειστικά από τη φωτιά, δημιούργησαν και τοποθέτησαν κοντά της τον πνεύμονα, που πρώτον είναι μαλακός και δεν έχει αίμα, έπειτα διαθέτει σήραγγες όπως το σφουγγάρι, ώστε να δέχεται τον αέρα και τα υγρά για να δροσίζει και ανακουφίζει την καρδιά, όταν καίγεται (είναι οργισμένη).
     Για το σκοπό αυτό συνέδεσαν τις διακλαδώσεις της αρτηρίας (τραχείας) με τον πνεύμονα και τον περιτύλιξαν στην καρδιά σαν μαλακό μαξιλάρι, ώστε, όταν φουντώνει μέσα της ο θυμός, να αναπηδά στο μαλακό πνεύμονα που υποχωρεί και την αναψύχει (ηρεμεί) ώστε να υποφέρει λιγότερο και να μπορεί μαζί με θυμό να υπηρετεί καλύτερα τη λογική.

      Εδώ ο Τίμαιος μας περιγράφει με λόγο όμορφο γλαφυρό τι είναι η καρδιά… φύλακας,  φρουρός, προστάτης, σύμβουλος, εντολέας για να μας προστατεύει από το κακό. Όταν η οργή, ο θυμός μαίνονται…. ο πνεύμονας γίνεται μαξιλάρι, πυροσβέστης, προστάτης της καρδιάς, την ηρεμεί την ανακουφίζει στα δύσκολα  όταν «καίγεται».